محیط شناسی روابط فرهنگی

غرب چیست؟ غرب در مواجهه با هویت خود: چالش‌های معاصر

دوشنبه ۱۴۰۲/۱۱/۲۳

جهانی شدن جهان را به مکانی بسیار پیچیده تبدیل کرده است. جنگ در اوکراین که بیانگر رویزیونیسم روسیه است، جهان چندقطبی و منطق حاکم بر آن را از بین برده است که درگیری های پیرامونی را افزایش خواهد داد. موفقیت آن به معنای معکوس شدن جهانی شدن است، به همین…

جهانی شدن جهان را به مکانی بسیار پیچیده تبدیل کرده است. جنگ در اوکراین که بیانگر رویزیونیسم روسیه است، جهان چندقطبی و منطق حاکم بر آن را از بین برده است که درگیری های پیرامونی را افزایش خواهد داد. موفقیت آن به معنای معکوس شدن جهانی شدن است، به همین دلیل است که باید با چالش‌های خود مقابله کند. روسیه درگیر دو منازعه سیاسی همزمان است. یکی با اوکراین، با شدت بالا و آن هم در عرصه و ابعاد مختلف  و دیگری مستقیماً با غرب تلاش می‌کند غرب را از درگیر شدن در مناقشه با ترساندن از پیامدهای اقتصادی، اجتماعی و انرژی منصرف کند. صلح از پیامدهای شدید هر راه حل نهایی باید نتیجه مصالحه ای باشد که به موقعیت روسیه و روابط آن با اروپایی که به آن تعلق دارد می پردازد.

 

ژئوپلیتیک غرب

غرب یک مکان جغرافیایی است که برای تعریف یک حوزه فرهنگی استفاده می شود. غرب که از طریق جهانی‌سازی منتشر شده است، اگر نگوییم سنگ آسیاب، محور و سنگ‌کلیدی است که فرهنگ‌های دیگر را به عنوان بخشی از فرآیند عقلانی‌سازی فرهنگی که جهانی‌سازی مستلزم آن است، در هم می‌شکند. اما در حالی که جمعیت جهان در حال افزایش است، غرب در حال از دست دادن جمعیت است. بنابراین اتحادیه اروپا از 447 میلیون نفر در سال 2020 به 416 میلیون نفر در سال 2100 کاهش خواهد یافت. یعنی معادل یکی از کشورهای عضو متوسط خود را از دست خواهد داد. همانطور که لوتواک در سال 2000 گفت: "از نظر جمعیتی، غرب در حال ناپدید شدن است. جایی که نیست، به این دلیل است که از کشورهای غیر غربی مهاجرت می کند. اما فرهنگ زنده خواهد ماند. وقتی آخرین غربی مرده است، ما هنوز لوکرتیوس را در کره منتشر خواهیم کرد." غرب در مقابل شرق، به عنوان بیان یک واقعیت متفاوت وجود دارد. هر دو به طور همزمان کونژوگه هستند. با این حال، وجود غیر خودمختار آن نیز به برجسته کردن تداوم یا نزدیکی خرده فرهنگ‌هایی که گرد هم می‌آورد و در نتیجه وجود یک میراث مشترک را نشان می‌دهد. به طور دوگانگی بیانگر فضای اجتماعی متمایز از محیط پیرامونش است. بدون کسانی که آن را منعکس نمی کنند وجود ندارد.

علاوه بر این، قبل از اینکه غرب چیست، باید تعریف کنیم که اروپا چیست، که بالاخره فضای جغرافیایی عمارت آن است. مشکل این است که مرز شرقی آن، چیزی که آن را از آسیا جدا می کند، یک دریا نیست، بلکه یک رشته کوه است، اورال (که بدتر از آن، روسیه را به دو قسمت تقسیم می کند) برخلاف بقیه قاره ها. اروپا را می‌توان به‌عنوان ضمیمه‌ای از قاره بزرگ آسیا یا به‌دلیل استثنایی‌اش، بیشتر به‌عنوان فضایی اراده‌ای تا جغرافیایی در نظر گرفت. این در مورد اصطلاح غرب بیشتر است. از زمانی که لوتر برای اولین بار به آن اشاره کرد، و حتی قبل از آن، به عنوان یک اصطلاح ضمنی یا بیش از حد درک شده، این فضای هندسه متغیر بوده است.

در قرون وسطی، غرب فضایی بود که تقدم صندلی سنت پیتر، پاپ روم را به رسمیت شناخت. و شرق، جهان بیزانس. پس از آن، و پس از از دست دادن سواحل جنوبی مدیترانه، در نهایت به جذب کلیساهای شرقی و پذیرفتن دوران خود رسیده است. رنسانس، باروک، روشنگری، استعمار و حتی پیشنهادهای سیاسی مانند سرمایه داری و دموکراسی، که بی‌توجهی به ملاحظات قومیتی، و ساخت‌هایی که در اصطلاحات ارزش‌شناسی غربی ساخته شدند، به عناصر اصلی جهانی‌سازی تبدیل شدند، به همین دلیل لازم بود که خود را به نفع پذیرش یا رد آن‌ها اعلام کنیم.

ایده یک امپراتوری جهانی در یونان اسکندر متولد شد که دارای شجره نامه و ارجاعات شرقی بود و به عنوان یک واقعیت واقعی زودگذر، در یک امپراتوری رومی که بر پایه‌های یونانی بنا شده بود، بیان ملموس خود را پیدا می‌کرد. اما امپراتوری جهانی نه به معنای امپراتوری جهانی بود و نه امپراتوری جهانی. و نه دقیقاً ناشی از دانش ناقص جغرافیایی آن زمان. فلسفه سیاسی جهان یونان تنها بخشی از زمین شناخته شده، اویکومن، زمین ساکن منظم و منظم، یعنی بخشی از جهان که در آن زمین می تواند از وجود شهرها پشتیبانی کند، در حوزه مورد علاقه خود گنجانده است. سرزمین شهرها (civis)، اصطلاحی که مفهوم تمدن از آن گرفته شده است، به عنوان تعریف فرهنگ، شیوه زندگی شهرها.

همانطور که آندرس گونزالس مارتین می گوید، برای رومی ها Oikumene orbis terrarum، سرزمین مسکونی، منطقه ای از جهان است که اهمیت دارد و در آن می توان امپراتوری جهانی را ساخت. امپراتوری جهانی امپراتوری کل جهان نیست، جهانی نیست، فقط امپراتوری سرزمین مسکونی است، سرزمین متمدن. هر چیز دیگری به گمنامی راحت تنزل داده شده است، سرزمین بربرها بود که به گوی رومی تعلق نداشت. بربر یک نام مستعار از یونانی است به معنای "کسی که غرغر می کند" - بر... بر به معنای بلا-  بله - به معنای عدم امکان ارتباط و نقطه تکامل یا مرحله میانی بین وحشی‌گری و تمدن است. در برابر بربرها حق کشورگشایی وجود داشت، نه تعهد تمدن. که بیشتر این کلمه متوجه سفید پوستان کیپلینگ را داشت  که مداخله در خارج از امپراتوری زندگی می‌کردند و صرفا  یک الزام اخلاقی و نه یک تعهد تمدنی نبود، بلکه صرفاً منافع شخصی بود. رومیان جهان شناخته شده را تنها برای دفاع از خود فتح کردند. این تصور محدود با ظهور مسیحیت نابود شد، ملاک عضویت شهروندی نبود، معیار تمایز دیگر شخصیت بربر نبود، بلکه عدم عضویت در کلیسا بود. از آنجایی که کلیسا یک فضای باز بود، همه مکانی داشتند. عنصر تمایز دیگر تمدنی نبود که بربر نمی تواند شهروند شود. غیریهودی، اگر مسلمان می شد، به امپراتوری ملحق می‌شد. کرانه شمالی مدیترانه توسط پروتستانتیسم شکل گرفته است که نشان دهنده افراط و تفریط آن است، و یادآوری این نکته خالی از لطف نیست زیرا در سال 2017، 500 سال از زمانی که لوتر 95 تز خود را به کلیسای ویتنبرگ میخکوب کرد، می‌گذرد. دنیای مدیترانه ای اروپا یک کاتولیک ارتدکس است.

از آن زمان، مرکز ثقل اروپا به سمت شمال، دور از مرزهای امپراتوری روم باستان، تغییر کرد. حتی اگر کشورهایی که قلب اروپا هستند، میراث یونانی-لاتین را به نفع خود مصادر کردند. و اکنون این کشورهایی که زمانی وحشی بودند در شرایط بحران اقتصادی 2008، به یونان اجازه دادند تا  جزئی اروپا باقی بماند، حتی اگر این نام از یک اسطوره یونان باستان گرفته شده باشد.

با این حال، به اصطلاح "موز آبی" وجود دارد که ثروتمندترین مکان‌های اروپا را به خود اختصاص می دهد، از منطقه ثروتمند لومباردی شروع می‌شود که در واقع  از مستعمرات اسپانیایی سابق اطراف فرانسه قدیمی - میراث بدبخت بورگوندی-  ریشه  دارد. تقریباً دو قرن درگیری با آن کشور - در طول به اصطلاح راه اسپانیایی، تا هلند و پایان یافتن به انگلستان. اما به اصطلاح "موز طلایی" نیز وجود دارد که در امتداد سواحل ایتالیا، فرانسه و اسپانیا کشیده شده است. برتری ادعایی که ماکس وبر برای ارزش‌های پروتستانی ادعا می‌کرد از این طریق تأیید نمی‌شود. کاتولیک‌ها نیز به نسبت کمتری در لایه‌های روشن‌فکر عنصر کارگر صنعت بزرگ مدرن حضور داشتند. این یک واقعیت مشهور است که کارخانه تحصیل‌کرده‌ترین کارگران خود را به‌عنوان عناصری از کارگاه‌های کوچک جذب می‌کرد که به طور حرفه‌ای آموزش دیده بودند و پس از آموزش از آنجا خارج می‌شدند. اما این موضوع در مورد عنصر پروتستان تا حد زیادی بیشتر از کاتولیک صادق است، زیرا کاتولیک‌ها تمایل بسیار قوی‌تری به ماندن در تجارتی که معمولاً در آن انجام می‌دهند، نشان می‌دهند. در حالی که پروتستان ها خود را به تعداد بسیار بیشتری به کارخانه می‌اندازند، در حالی که در آن به مقام های بالاتر پرولتاریای روشن فکر و بوروکراسی صنعتی صعود می‌کنند، به مقام استادی دست می یابند.

در عین حال، اروپای مرکزی با باز تعریف  ارزش‌های خود تلاش می‌کند تا با جنوب از طریق شبکه زیرساختی و از نظر فرهنگی یکپارچه شود. بنابراین تعجب آور نیست که ورشکستگی Lehman Brothers در ایالات متحده، که از طریق وام های رهنی وام مسکن subprime و جهان آنگلوساکسون وارد اروپا شد، منجر به ظهور مجدد اصطلاح PIGS برای اشاره به پرتغال، یونان، ایتالیا و اسپانیا شد. چنین روایتی به تبدیل مشکل وام مسکن، از لحاظ رسانه ای و سیاسی، به مشکل کشورهای غیر معترض اروپای جنوبی که به تعهدات اقتصادی خود عمل نمی کنند، کمک کرد.

تمدن اروپایی

مفهوم تمدن گسترده است، زیرا بر مجموعه ای از ایده ها، باورهای مذهبی، فنون، هنرها و آداب و رسوم یک گروه انسانی خاص (RAE) دلالت دارد. جای تعجب نیست که همانطور که گفته شد از کلمه لاتین civis گرفته شده است. civitas که به شیوه زندگی در شهرها اشاره دارد. از نظر تافلرها، این اصطلاح شامل موضوعات متنوعی مانند فناوری، زندگی خانوادگی، مذهب، فرهنگ، سیاست، تجارت، سلسله مراتب، هژمونی، ارزش ها، اخلاق جنسی و معرفت شناسی می‌شود. و هانتینگتون آن را به عنوان یک "موجود فرهنگی و گسترده ترین سطح شناخت" تعریف می‌کند.  او استدلال می‌کند که «تقسیم‌های بزرگ نوع بشر و منبع غالب درگیری‌ها بر اساس تنوع فرهنگ‌ها خواهد بود... برخورد تمدن‌ها بر سیاست جهانی مسلط خواهد شد؛ خطوط گسل بین تمدن‌ها خطوط نبرد بزرگ آینده خواهد بود. " بنابراین، تمدن‌ها به تعریف هویت جمعی تبدیل شدند و جهان را به بلوک‌های بزرگی تقسیم می‌کنند که اصطکاک و تضاد در خط خطای آنها رخ می‌دهد. گفتمان هانتینگتون «ما» را در تمدن‌ها شناسایی می‌کند و بر این واقعیت استوار است که مهم‌ترین تفاوت‌ها بین مردم، اقتصادی، سیاسی یا ایدئولوژیک نیست، بلکه تفاوت‌هایی با ماهیت فرهنگی است، و به این نتیجه می‌رسد که حتی اگر مفهوم دولت همچنان معتبر باشد، روابط بین الملل با توازن قوا بین تمدن ها مشخص خواهد شد.

در واقع، او معتقد است که درگیری در خطوط گسلی نصب شده است که هفت تمدن را که نویسنده جهان را بین آنها تقسیم می کند، از هم جدا می کند. علاوه بر این، او معتقد است که به طور فزاینده ای اعضای فرهنگ های مختلف را در کنار هم قرار می دهد و باعث تأمل در هویت آنها می شود. این امر با تفاوت‌های آشکار و غیرقابل پل زدنی که وجود دارد، همراه با کوچک‌تر شدن جهان توضیح داده می‌شود، به طوری که «تعامل بین مردم و مردم تمدن‌های مختلف، آگاهی افراد را نسبت به تمدن تشدید می‌کند و این به نوبه خود تفاوت‌ها و خصومت‌ها را تقویت می‌کند». در حالی که فرآیندهای مدرنیزاسیون هویت قدیمی مردم را از بین می برد. اما مدرنیزاسیون لزوماً به معنای غربی‌سازی نیست: «جوامع غیرغربی می‌توانند و در واقع بدون رها کردن فرهنگ‌های خود و بدون اتخاذ بی‌رویه ارزش‌ها، نهادها و رویه‌های غربی مدرن شده‌اند.» در این رابطه، ایگناتیف با استناد به کتاب زوال و سقوط گیبون. امپراتوری روم که در سال 1776 منتشر شد، اشاره می‌کند که رومی‌های مغرور اشتباه مهلکی را مرتکب شدند که «امپراطوری روم را با جهان» اشتباه گرفتند.

علاوه بر این، اگر در غرب مدرنیته تا حدی با به حاشیه راندن پیشین دینی همراه است تجربه، در شرق برعکس بوده است، زیرا از دین به نفع سیاست استفاده شده است. در نظر بگیرید که عیسی مسیح به صلیب کشیده شده درگذشت، بنابراین مسیحیت علیه قدرت حاکم برخاست و تا قرن چهارم، پس از تغییر دین کنستانتین، در امپراتوری گنجانده نشد. برعکس در مورد اسلام صادق است، جایی که حضرت محمد یک رهبر سیاسی و مذهبی بود و جانشینان او این اختیارات را به ارث بردند. زیرا، از آنجایی که فرهنگ غرب جهانی نیست، مدرنیزاسیون با غربی‌سازی یکسان نیست، و ادعاهای جهان‌شمول غرب لزوماً منجر به ایجاد برخورد تمدن‌ها می‌شود. صدور دموکراسی و مدل سرمایه داری، با گنجاندن میراث تمدنی آن، چیزی نیست جز پیشنهاد پایان تاریخ فوکویاما، و همچنین فرمول بندی مجدد مؤدبانه و از نظر سیاسی صحیح بار مردان سفید پوست قرن نوزدهم. بنابراین، آنها با حمل یک نظام ارزشی پنهان و منطق دکارتی، یعنی کدهای ارزشی خود، که در غیاب ظاهری مدل‌های فرهنگی ارائه می‌شوند، به نوعی اسب تروا تبدیل می‌شوند.

مهم‌ترین عنصر تمدن که فرهنگ حول آن ساختار می‌یابد، دین است. درگیری‌های ایدئولوژیک با مضامین مذهبی جایگزین شده‌اند که اکنون مبنای روابط همبستگی است. از این جهت، شایان ذکر است که برخی از جامعه شناسان، عقاید توتم و خدا را منشأ یکسانی می دانند. دورکیم تأیید می کند که «خدایان مردمانی هستند که به طور نمادین فکر می کنند» و «منافع مذهبی چیزی بیش از شکل نمادین منافع اخلاقی و مادی نیست». به این معنا که این خدایان نیستند که مردم را می‌سازند، بلکه مردم هستند که خدایان را می‌آفرینند که آنها را نمایندگی می‌کنند. تصور خدا، که به این ترتیب دیده می‌شود، تنها شکلی از پرستش جامعه از خود است که تجربه دینی را به یک خلسه گروهی با هویت تبدیل می‌کند. کارکردهای شکل دهنده و مولد انسجام اجتماعی. از این منظر، ایده امر قدسی بیش از ایده خدا مرتبط است. بنابراین، تمدنی مانند تمدن غربی که خود را فرهنگ‌پذیر و جهان‌شمول معرفی می‌کند، با خاص‌گرایی تمدن‌های دیگر برخورد می‌کند که به این ترتیب از خود آگاه می‌شوند و شروع به تبدیل شدن به تابع پویایی می‌کنند که قبلاً فقط کشورهای غربی بخشی از آن بودند. از کار هانتینگتون می توان استنباط کرد که سطوح درگیری با غرب در آینده افزایش خواهد یافت، اما همچنین برخورد واقعی تمدن ها بعید است. با این حال، آنچه امکان پذیر است، برخورد در میان خطوط گسل است، به همین دلیل است که او نظم بین المللی مبتنی بر تمدن ها را فرض می کند. انتقاد، جدای از سفتی مفهومی غیرقابل دفاع آکادمیک آن، این است که از جبر زیستی به جبرگرایی فرهنگی منتهی می شود. در هر صورت، تفاوت های فرهنگی بیش از آن که شباهت ها هماهنگی را تضمین می کند، باعث جنگ نمی شود. بسیاری از تمدن ها با ادغام چندگانگی قومی و زبانی تجزیه شدند و درگیری های بزرگ بین تمدنی نیستند، بلکه درون تمدنی هستند.

آمریکای شمالی که عمدتاً توسط مهاجران اروپایی پر جمعیت است و با تمام نقاط عطف تاریخ اروپا مرتبط است، نیز بخشی از غرب است. اما هانتینگتون معتقد است که آمریکای لاتین به غرب تعلق ندارد و این کار را از جمله دلایل دیگر انجام می دهد - که همچنین به حذف اسپانیا کمک می کند، همانطور که زمانی یونان را حذف می‌کرد. زیرا فرهنگ های بومی را در خود جای داده است که در اروپا وجود نداشتند و عملاً نابود شدند. در آمریکای شمالی  و می افزاید: آمریکای لاتین مسیر توسعه کاملاً متفاوتی را از اروپا و آمریکای شمالی دنبال کرده است. اگرچه این کشور زاده تمدن اروپایی است، اما به درجات مختلف، عناصری از تمدن های بومی آمریکا را نیز در خود جای داده است که در آمریکای شمالی و اروپا وجود ندارد. فرهنگ سازمانی و اقتدارگرا که اروپا تا حد بسیار کمتری داشت و آمریکای شمالی اصلاً نداشت. هم اروپا و هم آمریکای شمالی تأثیرات اصلاحات را احساس کردند و فرهنگ‌های کاتولیک و پروتستان را با هم ترکیب کردند. از نظر تاریخی، آمریکای لاتین کاتولیک بوده است، اگرچه این ممکن است در حال تغییر باشد. تکامل سیاسی و توسعه اقتصادی آمریکای لاتین به وضوح از مدل های غالب کشورهای اقیانوس اطلس شمالی فاصله گرفته است. این یک مشکل تعریفی است که از ناظر شروع می‌شود و زمانی که ما سعی می‌کنیم یکپارچه‌سازی را به واقعیت تبدیل کنیم که واقعاً تنوع پیچیده‌ای پر از تفاوت‌های ظریف است، افزایش می‌یابد، حتی اگر توسط یک زبان و یک فرهنگ اساسی متحد شده باشد.

 

ریشه های اروپایی روسیه

دسته بندی هانتینگتون نیز بسیار قابل بحث است و حتی متهم به انگیزه سیاسی است. واقعیت این است که چیزی شبیه به آنچه در مورد آمریکای لاتین اتفاق می افتد در مورد روسیه نیز در حال وقوع است. در واقع، هانتینگتون به وجود تمدن ارتدوکس به رهبری روسیه معتقد است، که رهبران آن، به دنبال استراتژی کمالیستی، در طول تاریخ سعی کرده اند آن را در تمدنی متفاوت، در اروپا قرار دهند. و این بر خلاف ماهیت خود در نهایت کشور را از هم پاشید.

با این حال، این رویکرد نه تنها روسیه را از غرب، بلکه بسیاری از کشورهای عضو اتحادیه اروپا با منشاء اسلاو و همچنین یونان را از غرب خارج می کند. تمدن‌ها بلوک‌های همگن نیستند و نمی‌توانند باشند، اما دارای همان میراث هستند. تفاوت هایی وجود دارد، اما این تفاوت ها در رابطه با عناصر مشترک و اساسی زیاد نیست. اصطلاح تمدن بسیار چند معنایی و مبهم است. این به مجموعه ای یک فرهنگ بسیار قوی و قدرتمند و یک سیستم سازمان اجتماعی اشاره دارد. دسته بندی هانتینگتون نیز بسیار قابل بحث است و حتی متهم به انگیزه سیاسی است. واقعیت این است که چیزی شبیه به آنچه در مورد آمریکای لاتین اتفاق می افتد در مورد روسیه نیز در حال وقوع است. در واقع، هانتینگتون به وجود تمدن ارتدوکس به رهبری روسیه معتقد است، که رهبران آن، به دنبال استراتژی کمالیستی، در طول تاریخ سعی کرده اند آن را در تمدنی متفاوت، در اروپا قرار دهند. و این بر خلاف ماهیت خود در نهایت کشور را از هم پاشید.

با این حال، این رویکرد نه تنها روسیه را از غرب، بلکه بسیاری از کشورهای عضو اتحادیه اروپا با منشاء اسلاو و همچنین یونان را از غرب خارج می کند. تمدن‌ها بلوک‌های همگن نیستند و نمی‌توانند باشند، اما دارای همان میراث هستند. تفاوت هایی وجود دارد، اما این تفاوت ها در رابطه با عناصر مشترک و اساسی زیاد نیست. اصطلاح تمدن بسیار چند معنایی و مبهم است. به یک فرهنگ بسیار قوی و قدرتمند و یک سیستم سازمان اجتماعی اشاره دارد، یعنی "مجموعه ای از آداب و رسوم، دانش و هنرهای یک جامعه انسانی خاص". هیچ کس با اختیار کافی برای پاسخگویی قاطع به آن وجود ندارد. این سوال درست است که روسیه در تعریف هویت خود مشکلاتی دارد، اما ابزارسازی پرزیدنت پوتین از گذشته روسیه بر مبنای امپراتوری، همراه با تأکید بیشتر بر ریشه آسیایی این کشور، از همگرایی در اروپا که در آغاز دوره ریاست جمهوری وی در سال 2000 بیان شد، می شکند. و به دلایل شرایطی و همچنین مشکلات در انجام برنامه داخلی خود است. در واقع، در محافل سیاسی روسیه، نقل قول دوگل در سخنرانی استراسبورگ در سال 1959 معروف بود: «بله، این اروپا است، از اقیانوس اطلس تا اورال، این اروپا است، این اروپاست که سرنوشت این جهان را تعیین می کند. جهان".

اما این نیز درست است که چنین بحثی قبل از اینکه رئیس جمهور پوتین برای وجود هویت اوراسیا استدلال کند وجود داشت. ریشه در جنبش های فکری 1910-1920 دارد و پوتین که در سال 2015 اتحادیه اقتصادی اوراسیا را ایجاد کرد، از نظر سیاسی توسعه یافته است. به عبارت دیگر، روسیه در اروپا است، اما به اروپا تعلق ندارد. این کشور قاره ای است و بنابراین قادر است پروژه تمدنی و هویت خود را به تنهایی حفظ کند. در این ادعا، به منحصر به فرد بودن آن، حتی اگر بر اساس عنصر قومی اسلاو باشد، افتخار وجود دارد. در نهایت، همه ما می خواهیم خاص باشیم. هویت اورآسیایی که روسیه در پی آن بوده تا خود را به عنوان راهی برای متمایز ساختن خود از پروژه اروپایی معرفی کند، به دلیل تاریخ آن نیست.

از سوی دیگر، چیزی که شکی نیست، ویژگی قدرتمند فرهنگ روسیه و سهم آن در تمدن غرب است. روسیه از سال 988 یک کشور مسیحی بوده است و قبلاً در حماسه هایی مانند Chanson de Roland و Nibelungenlied از آن یاد شده است. آواز میزبان ایگور آخرین نقطه عطفی از cantares de gesta اروپای قرون وسطایی است. این اثر ناشناس روسی قرن دوازدهم، لشکرکشی نظامی شوم ایگور اسویاتوسلاویچ، شاهزاده نووگورود سیفسکی، علیه پولوفتسیان چادرنشین، مردمی ترک از استپ‌های آسیای مرکزی را روایت می‌کند که روسیه ضعیف کیوان را تهدید می‌کرد و نقشی کلیدی در جنگ بازی کرد. جنگ های داخلی بین شاهزادگان فئودال کیف و بقیه. مسکو، پس از سقوط قسطنطنیه، روم سوم است که نمادهای آن را پذیرفته است. «قانون پاسکال، متروپولیتن زوسیما و مهمتر از همه، رساله‌های راهب پیلوتئوس پسکوف، خطاب به باسیل سوم و منشی ولونیجین، این نظریه را چنین تدوین می‌کنند: «روم اول و دوم [بیزانتیوم یا قسطنطنیه] گذشته است. دور، سومی در حال حاضر با شکوه متولد شده است، اما هرگز چهارمی وجود نخواهد داشت...». این کشور تعداد بیشماری از موسیقیدانان، نویسندگان، محققین، هنرمندان اعضای مهم نخبگان فرهنگی اروپا از تولستوی تا راخمانینف را پرورش داده است. گرچه رنسانس در این کشور شکل نگرفت - در آن زمان روسیه مورد تهاجم مغول‌ها قرار گرفت. از قرن 18، نخبگان آن احساس غرب کردند. روسیه در جنگ های جهانی اول و دوم (که به کشته شدن 40 میلیون نفر در کشور منجر شد) بود. و 40 سال بر کشورهای اروپای شرقی حکومت کرد. حقایق، مسلک اروپایی آن را ثابت می کند. در واقع، روسیه همیشه به اروپا نگاه مثبتی داشته است. این شکاف در قرن نوزدهم ظاهر شد، زمانی که امواج انقلابی بورژوایی به سختی روسیه را تحت تأثیر قرار داد. در سال 1917، پیروزی انقلاب دوباره کشور را از جنبش‌های سیاسی و فرهنگی غرب منزوی کرد. سپس، در نتیجه ناآرامی های داخلی خود، روسیه از فقدان تجربه دموکراتیک رنج برد، زیرا ابتدا استبداد تزاری و سپس کمونیسم مانع از آن شد. با اعتراف به این کمبود تجربه، باید به خاطر داشته باشیم که این اتفاق در مورد کشورهایی مانند خود اسپانیا نیز در سال 1975 رخ داد. بنابراین، نمی توان استنباط کرد که کدهای ارزش شناسی روسیه به طور اساسی با کدهای دیگر اروپایی ها متفاوت است تا تمدنی را برای خود تشکیل دهند و بخشی از فرهنگ اروپایی نباشند.

موضوع دیگر، مسیحیت تاریخی سیاست خارجی آن است که اصل هدایت کننده اقدامات آن است: روم سوم فوق الذکر، ملت پیشرو جهان اسلاو، سرزمین مادری کمونیسم بین المللی. با این حال، تناقض خاصی در این که استانداردهای زندگی تاریخی روسیه با کشورهایی که به عنوان رقبای آن شناخته می شوند قابل مقایسه نیست، وجود دارد. مسلماً، آزادی در میان ارزش‌های اصلی نیست که امروزه بیشتر مورد حمایت دولت روسیه قرار می‌گیرد - ایسم‌ها: فمینیسم، محیط‌زیست‌گرایی، آزادی گرایش‌های جنسی که در اروپا بسیار مورد توجه قرار می‌گیرند، در آن کشور مناسب نیستند  و با کلید واژه‌های دیگری جایگزین می‌شوند. قدرت سیاسی: قدرت، میهن پرستی، غرور، مقاومت. ما با کشوری پرافتخار با ظرفیت عظیم رنج و مقاومت روبرو هستیم و این مشکل کوچکی نیست، همانطور که در جنگ جهانی دوم دیده شد. علاوه بر این، مشکل اقلیت های روسی وجود دارد، همانطور که میرا میلوسویچ-جواریستی به ما یادآوری می کند، مفهوم روسی از هویت ملی - "روس ها ملتی هستند که با مرزهای پس از شوروی تقسیم شده اند" - با مرزهای سرزمینی فعلی روسیه منطبق نیست. خود ولادیمیر پوتین پس از اشغال کریمه مدعی شد که «میلیون‌ها نفر در یک کشور به خواب رفتند و در بسیاری از ایالت‌های دیگر از خواب بیدار شدند و به اقلیت‌های قومی جمهوری‌های شوروی سابق تبدیل شدند؛ بنابراین، روس‌ها اگر نگوییم بزرگ‌ترین ملت، به یکی از بزرگترین ملت‌ها تبدیل شدند. در جهان، با مرزها از هم جدا شده است.»

روسیه مدعی برتری ویژه است، موقعیت قدرت بزرگی که دارای منطقه نفوذ خاص خود است، به ویژه در آنچه که "خارج نزدیک" نامیده می شود، یعنی کشورهایی که زمانی بخشی از اتحاد جماهیر شوروی سابق بودند، در حالی که از کمبود شکایت می کند. از شناسایی و درمان پس از جنگ سرد: روسیه حدود 2 میلیون کیلومتر مربع از دست داد. در روایت او، روسیه شکست نخورد، بلکه از کمونیسم رهایی یافت. با این حال، او معتقد است که غرب در عمل با آن رفتار کرده است که گویی اینطور نیست. و نباید فراموش کرد که این کشور مظهر یک معضل امنیتی است تا آنجا که دشت های روسیه توسط ناپلئون و هیتلر برای تهاجم استفاده شد.

روسیه به عنوان یک دولت

تاریخ روسیه را مورد توجه ویژه ناتو قرار داده است، زیرا کشوری که جانشین آن است، اتحاد جماهیر شوروی، در ریشه قانون اساسی آن قرار دارد. اما روسیه اتحاد جماهیر شوروی نیست. برای شروع، تولید ناخالص داخلی آن در سال 2022 2.116 تریلیون یورو است، در حالی که تولید ناخالص داخلی ایتالیا 1.946 تریلیون یورو و آلمان 3.876 تریلیون یورو است. با این حال، تولید ناخالص داخلی ایالات متحده، در مقایسه، 24.162 تریلیون است. به همان اندازه که روسیه می‌خواهد امپراتوری باشد؛ برای مردم رنج کشیده اش، امپراتوری بودن سخت است و فراتر از لفاظی و ژست‌های گاه و بیگاه است. بسیار فراتر از آن چیزی که می تواند بپردازد.

روسیه با وجود ثروت آشکار، کشوری عقب مانده و غیرصنعتی است که منبع سود آن صادرات مواد خام است. علاوه بر این، دولت ضعیف است - برخی مطالعات آن را هم قوی و هم ضعیف توصیف می کنند - وضعیتی که توسط بازیگران خصوصی برای رونق سوء استفاده می شود. این امر در وجود مافیاها، فساد آشکار می شود.  بر اساس گزارش بنیاد صلح، روسیه از نظر شکنندگی در رتبه 73 از 178 و در شاخص ادراک فساد سازمان شفافیت بین الملل در سال 2022 رتبه 137 را دارد. اگرچه 22 درصد از قلمرو آن اروپایی است، اما از نظر تاریخی بیش از سه چهارم جمعیت آن در آن سکونت دارند. مساحت روسیه اروپایی تقریباً 3955818 کیلومتر مربع است (40 درصد اروپا، مشابه اتحادیه اروپا). تراکم جمعیت از 27 نفر در هر کیلومتر مربع در منطقه اروپایی تا 2.5 در آسیا متغیر است. مرکز ثقل روسیه در اروپا است. و جمعیت کل آن از 142 میلیون نفر در سال 2022 به 133 میلیون نفر در سال 2040 کاهش می یابد.

کشور اساساً همانطور که گفتیم از نظر اقتصادی صادرکننده مواد اولیه ناکارآمد است. برای توسعه خود به فناوری اروپایی نیاز دارد. و مصرف کننده محصولات اروپایی است - یا بوده است. از سوی دیگر، اروپا به امنیت انرژی و مواد خامی که در قلمرو سیبری یافت می شود، نیاز دارد. بازارهای روسیه نیز بازارهای بسیار خوبی برای محصولات اروپایی هستند. در واقع، قبل از حمله به اوکراین، روسیه و اتحادیه اروپا تقریباً از نظر اقتصادی به یکدیگر وابسته بودند. در سال 2013، اتحادیه اروپا 6.9 درصد از کل صادرات خود را به روسیه، 119.8 میلیارد یورو (65.7 در سال 2009) صادر کرد. در همان زمان، اتحادیه اروپا 206.1 میلیارد یورو (119.6 در سال 2009) خریداری کرد که 12.3 درصد از واردات آن است. ارقام نشان دهنده روند معینی به سمت یکپارچگی اقتصادی است. در سال 2015 تراز پرداخت ها 133,855.8 میلیون یورو بود که به 81,686.7 میلیون یورو در سال 2016 کاهش یافت، 7.04 درصد (10.87 درصد در سال 2015) از تولید ناخالص داخلی روسیه.

عاملی که کل سیستم را از تعادل خارج می کند این است که اندازه آن چهار برابر اتحادیه اروپا است و همانطور که در جدول همراه مشاهده می شود، درست زیر اندازه ناتو به عنوان یک کل است. این به کشور پتانسیل ژئوپلیتیکی قابل توجهی می دهد و تغییرات آب و هوایی حتی می تواند آن را به میزان قابل توجهی افزایش دهد. علاوه بر این، در سال‌های آتی و در شرایط جهانی‌سازی، احتمالاً هم برای اتحادیه اروپا و هم برای ایالات متحده، سهم تولید ناخالص داخلی جهانی کاهش خواهد یافت. بدون در نظر گرفتن ملاحظات واضح، اتحاد جماهیر شوروی هم به دلیل اندازه بزرگتر و هم به دلیل تنوع سیاسی بیشتر و شاخص های کیفیت دموکراتیک این سازمان (روسیه رتبه 146 از 167 در شاخص دموکراسی را دارد) برای ناتو مناسب تر از اتحادیه اروپا است. منتشر شده توسط روزنامه بریتانیایی اکونومیست). و این چارچوب برای حل مشکلاتی مانند مشکلات ناشی از شهروندان روسی مقیم کشورهای ثالث مطلوب تر است. از سوی دیگر، عضویت در هر دو سازمان به نگرانی روسیه در مورد امنیت خود پایان داده و حتی امنیت را در مرز خود با چین تامین خواهد کرد.

قاطعیت نشان داده است، به ویژه از سال 2008، در روابط خود با غرب، همانطور که در بالا ذکر شد، تمایل خود را برای بازیابی جایگاه مناسب در ژئوپلیتیک جهانی نشان داده است، علیرغم این واقعیت که این امر با توانایی های فعلی آن مطابقت ندارد، از جمله: به طور قابل توجهی، توانایی های اقتصادی آن است. به نظر می رسد کشوری که تنها به عنوان یک امپراتوری و با چنین نگرش هایی می تواند وجود داشته باشد، با توجه به عدم تطابق بین پتانسیل ژئوپلیتیکی گسترش سرزمینی و قدرت واقعی اقتصادی آن. مداخله این کشور در اوکراین غیرقابل اعتماد بودن و غیرقابل اعتماد بودن روابطش با اروپا را نشان می دهد. این بر روابط آن با اروپا حداقل برای یک یا دو نسل تأثیر خواهد گذاشت. و این به معنای احتیاط است که از قبل به ویژه در میان همسایگان شرقی خود که احساس می کردند در دوران جنگ سرد از مسکو اداره می شوند، ایجاد کرده است. علاوه بر این، باید در همان مسیری در نظر گرفت که خود جورج کنان در سال 1947 اشاره کرد که چنین احساس تهدیدی نتیجه قدرت نظامی نیست، بلکه نتیجه قدرت سیاسی است.

تنها به همین دلیل، conllevanza گزینه سیاسی خوبی در میان مدت نیست، زیرا همانطور که دیدیم، درگیری ها را ممکن می کند، اگر نه محتمل. در درازمدت، یک فرآیند همگرایی ضروری است که شامل تحول و تقویت دولت بر اساس فرهنگ دموکراتیک استانداردهای اروپایی است. اما این باید با زمانی که همه آموزش ها به آن نیاز دارند و با افزایش روابط اتفاق بیفتد. بودن است انتظار می رود که زمان و افزایش روابط مرتبط با جهانی شدن در نهایت باعث این امر و به همراه آن پایان بی ثباتی امپراتوری شود. مشکل این است که چقدر زمان دارد.

اوکراین و روسیه. ریشه های مخالفت

جدا کردن جغرافیای اوکراین از مناطق اطراف آن غیرممکن است. بیخود نیست که بخشی از روتنیا، یعنی فضای جغرافیایی اسلاوهای شرقی، یک اصطلاح نژادی است که وقتی برای جغرافیا به کار می رود، چندین کشور اروپایی امروزی را در بر می گیرد. همچنین با برخی معادل‌ها به عنوان «روسیه کوچک» نیز شناخته شده است که به صراحت به آن کشور به عنوان پایگاه فرهنگی برتری می‌دهد. همچنین دارای و همیشه دارای ثروت کشاورزی بزرگی بوده که باید به آن توجه کرد.

به گفته مارشال پیلسودسکی، اینترماریوم منطقه وسیعی بین دریاهای آدریاتیک، سیاه و بالتیک است که جمهوری چک، رومانی، مجارستان، یوگسلاوی سابق، بلاروس، اوکراین، فنلاند، لیتوانی، لتونی، استونی را با قدرت پیشرو در بر می‌گیرد. ، فرمول دهنده آن، لهستان بودن. اما اوکراین نیز در مرکز آن قرار دارد. در هر صورت، اوکراین، "دروازه اروپا" بخشی از قلمرو وسیع تر و بازتر است، زیرا فاقد سیستم های کوهستانی قابل توجه و زمین های ناهموار است. بنابراین، این دروازه طبیعی از منطقه اوراسیا به بخش مرکزی شرقی منطقه جهانی اروپا است. این منطقه محل تلاقی، تقاطع مذهبی، فرهنگی و تمدنی و در نتیجه یک تقاطع ژئوپلیتیکی و تاریخی است که در آن تاریخ ها و روایات خاص جوامع اطراف به هم می پیوندند و در بافت دشت های وسیع در هم می آمیزند و به مرزها هندسه ای متغیر می بخشد.

به عنوان مثال، نیکولای گوگول، نویسنده آثاری مانند بازپرس، مرگ ارواح را در نظر بگیرید که از آثار کلاسیک بزرگ ادبیات روسیه هستند. او در سال  1809 در Soróchintsy، یک روستای اوکراینی، ظاهراً در خانواده‌ای از اشراف اوکراینی-لهستانی به دنیا آمد. گره گشایی از چله ی تاریخ، همانطور که مشاهده می شود، پیچیده و حداقل قابل بحث است. بنابراین، تعداد کمی از اوکراینی‌ها مسیحی ارتدوکس نیستند، بلکه به کلیسای یونیت یا کلیساهای کاتولیک شرقی اطاعت رومی تعلق دارند. یک تلاقی چنین چیزهایی نتیجه ظهور دو تمدن در یک قلمرو است: تمدن اسلاو-ارتدوکس (شامل هویت‌هایی متفاوت از تمدن روسی و ایجاد دولت‌های مختلف). و غربی که تثبیت آن بین قرن 16 و 20 اتفاق افتاد.

این دوره همچنین، و علاوه بر این، زمان گذار است که در آن دولت های مدرن توسعه خواهند یافت. جوامع به تدریج خود را به یک دستگاه نهادی پیچیده و مؤثر مجهز می‌کنند که خواهان یکپارچگی می‌شود: دولت برای تثبیت و کارآمدی مدلی که پیشنهاد می‌کند، ملّت را می‌طلبد. صلح وستفالیا در سال 1648 در اروپا پویایی و اجرای قطعی الگوی جامعه مورد حمایت نظم اداری جدید ، دین شاهزاده به عنوان دین دولت معرفی می‌شود چنانچه یواخیم استفانی می‌گفت.

این منجر به تقویت قدرت های مرکزی به عنوان کنترل کننده دستگاه دولتی خواهد شد. این یعنی عقب ماندگی یا پیشروی بازیگران در اجرای آن و بسیار مؤثر بودن خود دستگاه، به توضیح تغییرات مکرر توازن قوا در منطقه کمک می کند. واقعیت این است که چهار قدرت در فضای منطقه ای مسلط خواهند بود. به این اختیارات شرایطی دیگری مانند مورد سوئد اضافه خواهد شد. توسعه آنها آینده اداری قلمرو را در این دوره پرتلاطم زمانی مشخص خواهد کرد. امپراتوری عثمانی در سال 1453 قسطنطنیه را تصرف کرد، کریمه را در سال 1475 فتح کرد و در سال 1529 وین را با موفقیت محاصره کرد. در سال 1683، پس از تلاش برای محاصره دوم، به تدریج از بین رفت و منجر به عقب نشینی دائمی و از دست دادن نفوذ در منطقه شد.

تزارات در حال گسترش بارها با کشورهای مشترک المنافع لهستان-لیتوانی مقابله کرد که در قرن هفدهم، سرزمین های شرق رودخانه دنیپر را تحت کنترل روسیه قرار داد. آن منطقه، همانطور که خواهیم دید، به عنوان "کرانه چپ" اوکراین شناخته می شود. سرزمین های غرب به عنوان "کرانه راست" شناخته می شوند و توسط مشترک المنافع لهستان-لیتوانی کنترل می شدند. کریمه توسط کاترین دوم بزرگ در سال 1783 فتح شد. امپراتوری عثمانی به تدریج به نفع روسیه که مرز خود را به سمت غرب به سمت دنیستر منتقل کرد، کوچک شد. بنابراین افول اولی به موازات ظهور دومی بود.

یکی دیگر از ابزار بازیگران برای مداخله در منطقه، شکل سیاسی بود که از امپراتوری مقدس روم پدید آمد و به خانه هابسبورگ، امپراتوری اتریش، که در سال 1867 در قالب امپراتوری اتریش-مجارستان متبلور شد، پیوند خورد. این قرار بود رقیب بزرگ ژئوپلیتیکی روسیه تزاری باشد و مانع صعود آن به دریاهای گرم شود. لازم به ذکر است که این امپراتوری نسبت به امپراتوری روسیه ماهیت چندملیتی بسیار بازتر و بردبارتری داشت. این امر نه تنها امکان حفظ فرهنگ اوکراینی، بلکه توسعه یک ناسیونالیسم پان اسلاوی را نیز فراهم کرد. بنابراین، در یک دوره رونق که تا جنگ جهانی اول ادامه داشت، منطقه گالیسیا از تعلق خود به یک قوم و ملیت خاص، یعنی ملیت اوکراینی آگاه بود.

اما این تقسیمات ارضی منجر به حدود 3.5 میلیون سرباز اوکراینی در نیروهای تزاری شد که با 350000 اوکراینی در نیروهای امپراتوری اتریش-مجارستان در طول جنگ جهانی اول روبرو شدند. بازیگر چهارم، مشترک المنافع لهستانی-لیتوانی یا جمهوری دو ملت است که توسط اتحادیه لوبلین پادشاهی لهستان و دوک نشین لیتوانی در سال 1569 تشکیل شد. این یکی از بزرگترین و پرجمعیت ترین دولت های اروپا بود. با این حال، این شکل سیاسی در سال‌های 1772، 1793 و 1795 در معرض تقسیم‌بندی‌های پی در پی قرار گرفت. این سرزمین در نتیجه رویدادهای ژئوپلیتیکی بسیار در نوسان است که علاوه بر کشورهایی که نام خود را به آن دادند، در بیشترین حد خود به آن رسیده‌اند. شامل استونی، لتونی، کالینینگراد، اسمولنسک و بریانسک و همچنین بخش بزرگی از خاک اوکراین است. تحکیم کشورهای مشترک المنافع باعث شد اوکراین و بلاروس از هم دور شوند زیرا این دو تحت حوزه های مختلف نفوذ قرار گرفتند. اوکراین در سایه پادشاهی لهستان و بلاروس در سایه دوک نشین بزرگ لیتوانی قرار گرفت. در سال 1648، در بخش اوکراینی کشورهای مشترک المنافع، قیام قزاق ها و دهقانان با حمایت تاتارهای کریمه، منجر به ایجاد یک هتمانات قزاق شد، یک فرم اداری به ریاست یک هتمن، یعنی یک فرمانده نظامی منتخب. با این حال، فشار از سوی کشورهای مشترک المنافع لیتوانی-لهستان از یک سو، تزارات مسکووی از سوی دیگر، و تاتارهای کریمه از سوی سوم، هتمانات را بر آن داشت تا در سال 1654 با تزار معاهده ای را امضا کنند که این قلمرو را به نوعی تبدیل کرد. تحت الحمایه، که منجر به افزایش وابستگی به مسکو شد. در سال 1667، با معاهده آندروسوو، سرزمین های شرق دنیپر به تزار رسید.

همانطور که مشاهده می‌شود، این زمان بسیار پیچیده ای بود که در آن اتحادهای قابل تغییر ایجاد شد، اما در آن قدرت تزار به تدریج به ضرر هتمانات غالب شد، که در نتیجه از قطع عضویت ارضی و از دست دادن تدریجی آن رنج می برد. استقلال سیاسی و پس از خروج از مشترک المنافع لیتوانی-لهستان، در نهایت به روسیه ادغام می شود. با ادغام آنها در روسیه تزاری، جنبش همگون سازی فرهنگی از طریق تغییر در مدیریت، جابجایی اجباری، تبعید و ورود بسیاری از مهاجران از سایر نقاط امپراتوری، همراه با محدودیت در استفاده از زبان، تشدید شد. در واقع، زبان اوکراینی توسط تزار الکساندر دوم ممنوع شد. با این زمان و عمل، به اصطلاح "مستعمرات" که امروزه دارای رنگ (خاکستری، سبز، زرد یا تمشکی) هستند، برای تعیین گروه‌های انسانی از اکثریت اوکراینی که در گذشته به اجبار جابجا شده بودند، استفاده می‌شد. جمعیت‌های مجدد، و عمدتاً در سیبری قرار داشتند.

سال1917که برای روسیه به مثابه پایان جنگ جهانی اول بود یک فاجعه به بار آورد زیرا این کشور را وادار  به پذیرش معاهده برست- لیتوفسک  کرد و به همسایگی این کشور با امپراتوری های مرکزی پایان داد، جمهوری خلق اوکراین اعلام شد که در آن، علاوه بر آنچه امروز است. اوکراین، بخشی از لهستان، بلاروس و برخی از مناطق روسیه با اکثریت اوکراینی مانند کوبان نیز مدعی شدند. این قلمرو به همان اندازه وسیع است که تعریف نشده است.

از سوی دیگر، در سال 1918، جمهوری خلق اوکراین غربی در سرزمین‌های اوکراینی امپراتوری اتریش-مجارستان، یعنی در بخش شرقی گالیسیا اعلام شد. این دو جمهوری در قانون زلوکی متحد شدند. تصویری که ظاهر می شود نمی تواند محوتر از این باشد. این نتیجه تغییرات پی در پی در موازنه قدرت در یک فضای جغرافیایی پیوسته و قابل دسترس است که اوکراین نیز بخشی از آن است. ظهور و سقوط سه امپراتوری در اینجا اتفاق افتاد، نه کمتر. اوکراین  به دلیل موقعیت مکانی خود، در تاریخ امپراتوری هایی که آن را احاطه کرده بودند، گرفتار شد.

 

 

 

صفحه شطرنج ژئوپلیتیک

گوشه های صفحه شطرنجی که بازی در اوکراین روی آن انجام می شود با ظهور چین، دخالت استراتژیک روسیه، افول غرب، ظهور جنوب جهانی، تجدید حیات هند و سلاح های هسته ای تعیین می شود.

ظهور چین

تثبیت ظهور چین متضمن تغییر در ساختار نظام بین‌الملل است. ظهور آن به معنای ایجاد یک «چندقطبی نامتعادل» است، یعنی یک چندقطبی با بازیگران اصلی که بیشتر از بقیه هستند. بنابراین، بازگشت این کشور به جامعه بین المللی وضعیت موجود را تغییر داده است. حضور چین نظم ایجاد شده را در سطح جهانی و منطقه ای تغییر می دهد. اما وزن سیاسی این بازیگر هنوز به طور رسمی یا واقعی در چارچوب نهادی و ارتباطی موجود شناخته نشده است. چین و ایالات متحده رابطه وابستگی متقابل، مکمل و منفعت متقابل را حفظ کرده اند - و هنوز هم حفظ می کنند. و ایالات متحده با فناوری و بازار. در عمل، این یک تکامل مشترک است، یک مشارکت استراتژیک، که مطمئناً از نظر مقایسه ای بیشترین سود را به چین رسانده است، به این دلیل ساده که کمتر توسعه یافته بود و در نتیجه بیشتر مستعد بهبود در شرایط مقایسه بود. شایان ذکر است، برای اینکه چشم انداز از دست ندهیم، سه دهه پیش اقتصاد ایالات متحده 28٪ از اقتصاد جهان را تشکیل می داد و اقتصاد چین فقط 2٪. در سال 1988 درآمد سرانه آمریکایی ها 25 برابر چین بود، در حالی که امروز تنها چهار برابر است. به عبارت دیگر، اقتصاد چین در آن زمان بیش از سیزده برابر کوچکتر از اقتصاد ایالات متحده بود. در نظر بگیرید که اقتصاد اسپانیا از نظر تولید ناخالص داخلی کلی حداقل تا سال 1994 بهتر از اقتصاد چین بود.

ایالات متحده نیز به نوبه خود، با درماندگی شاهد کاهش قدرت نسبی خود بوده است. این رقم از 38 درصد تولید ناخالص داخلی جهان در سال 1970، 32 درصد در سال 2000، 28 درصد در سال 2008 و 22 درصد در سال 2018 بود. بنابراین به دنبال ایجاد تعادل مجدد در چارچوب روابط است. رابطه آنها منجر به "ظهور مسالمت آمیز" چین، یعنی افزایش قدرت نسبی آن شده است. این امر عمدتاً بدون زیر سؤال بردن پارادایم موجود، نظم مستقر و با احتیط انجام شده است که حاکی از نگرش منفعلانه در عرصه بین المللی است. این به عنوان "استراتژی 24 شخصیت" شناخته می شود.

بنابراین، ترجمه این تغییر به دفاع ملی - حداقل تا سال 2015 - به تعویق افتاد تا تغییر در چارچوب روابط قدرت نمایان نشود، اگرچه هزینه های نظامی در 27 سال متوالی افزایش یافته است. چین پوشش نیازهای دفاعی خود را به تعویق انداخته تا بی اعتمادی ایجاد نکند و تغییر وضعیت موجود را نمایان نسازد. این به قیمت حفظ قدرت نظامی انجام شده است که با افزایش قدرت سیاسی آن همخوانی ندارد و به وضوح آن را منعکس نمی کند. در عین حال، منابع به‌دست‌آمده برای کاهش تضادهای داخلی که مدل رشد برانگیخته می‌شود، سرمایه‌گذاری شد.

پروژه یک کمربند یک جاده یک پروژه بلندپروازانه است که در سال 2013 راه اندازی شد و توسط چین به عنوان نوعی اجرای مجدد طرح مارشال حمایت شد. این اساسا یک برنامه وام زیربنایی با رشته های سیاسی است. این یک استراتژی نفوذ است و چالشی عینی را در برابر نظم موجود مجسم می کند. چنین استراتژی به دنبال نزدیک کردن دو سر خشکی اوراسیا از طریق دریا و خشکی است. این پروژه ممکن است تا 70 کشور در آفریقا، آسیا، اروپا و خاورمیانه، 75 درصد از ذخایر انرژی جهان، 70 درصد از جمعیت جهان و 55 درصد از تولید ناخالص داخلی جهان را تحت تأثیر قرار دهد. اکنون به قطب شمال گسترش یافته است. قابل مشاهده بودن پروژه ای به این بزرگی با سیاست ایالات متحده - شکاف های عقب نشینی آن را پر می کند - در تضاد است و از رویه "خیزش مسالمت آمیز" می شکند. بنابراین، ریشه اصلی درگیری آمریکا و چین است که آشکارا با منافع آن در منطقه برخورد می کند.

بنابراین، آسیا موقعیت خود را نمایان کرده است و نه تنها از نظر اقتصادی، بلکه از نظر نظامی (با تسلیح مجدد، ادعای آب های سرزمینی و حضورش در قطب شمال)، از نظر دیپلماتیک (با پیشنهاد جاده ابریشم و حضورش در آمریکای لاتین ایالات متحده را به چالش می کشد. و آفریقا) و از نظر فناوری (توانست فضای مجازی خود را ایجاد کند و در زمینه هایی مانند هوش مصنوعی و محاسبات کوانتومی به رقابت بپردازد.  از نظر برابری قدرت خرید و بر اساس داده‌های صندوق بین‌المللی پول، چین در سال 2018 بزرگترین اقتصاد جهان از نظر برابری اقتصادی (17 درصد تولید ناخالص داخلی) بوده و پس از آن ایالات متحده (15.8 درصد) و منطقه یورو به عنوان یک کل (11.9٪، هنوز هم شامل بریتانیا). با این حال، در نتیجه موارد فوق، پیشی گرفتن اقتصادی چین هنوز به اصطلاحات دیپلماتیک، سیاسی یا نظامی ترجمه نشده است. ما در بهترین حالت در مرحله یا دوره انتقالی هستیم. ایالات متحده همچنان قدرت اجتناب ناپذیر است.

روابط روسیه و چین مشارکت استراتژیک

پیامد آن سرد شدن تدریجی روابط با غرب بود که چین را به روسیه نزدیک کرد (هر دو از سال 2001 بخشی از سازمان همکاری شانگهای بودند) در تلاش برای به دست آوردن عمق استراتژیک و اجتناب از محاصره نهایی. رویدادهایی مانند بحران اوکراین در سال 2014 نزدیک شدن بین دو کشور را تشدید خواهد کرد، حتی اگر آنها روابط تجاری شدیدی را حفظ نکنند. چین احساس می کند که به یک حائل با غرب نیاز دارد و از این نظر، روسیه همان است. همانطور که ضرب المثل معروف چینی می گوید: "بدون لب، دندان ها سرد می شوند.

توافقنامه با روسیه، اتحاد استراتژیک "بدون محدودیت" که در فوریه 2022 امضا شد، یعنی اندکی قبل از حمله به اوکراین، نسخه ای معکوس از اتحاد نیمه (یا شبه) حمایت شده توسط کیسینجر با ایالات متحده است. ، که با سفر معروف نیکسون به این کشور در سال 1972 آغاز شد و در آن زمان از چین در برابر ایالات متحده محافظت کرد. در هر صورت، چین با روابط خود با روسیه از خود در شمال محافظت می کند تا دست خود را برای تعقیب جاه طلبی های خود در جنوب باز کند: تایوان و دریای چین، و از محاصره تحمیل شده توسط "زنجیره جزیره" فرار کند. ایالات متحده یک "قدرت مقیم" در منطقه است، بازیگر ضروری دیگر.

استراتژی این کشور، ستون فقرات کل سیستم مهار آن، مبتنی بر حضور نیروی دریایی قوی و همچنین توافقات دوجانبه با ژاپن، فیلیپین، کره جنوبی و استرالیا و به اصطلاح "6 تضمین" به تایوان است. استراتژی به اصطلاح «زنجیره جزیره» یک برنامه استراتژیک مهار دریایی است که در طول جنگ سرد آغاز شد. این نوعی محاصره ژئوپلیتیکی بود که از طریق زنجیره‌های جزیره‌ای آشکار شد که توسط فاستر دالس، وزیر امور خارجه ایالات متحده در سال 1951 بر اساس جزایر، صخره‌ها و جزایر با مالکیت فیزیکی متفاوت ایجاد شد: چین، ایالات متحده، روسیه، ژاپن، تایوان، فیلیپین. ، مالزی و اندونزی. غلبه بر این فضا برای چین ضروری است تا مسیرهای دریایی خود را متنوع کند.

دریای چین به عنوان یک کل توسط یک محیط استراتژیک به نام "اولین زنجیره جزیره" محدود شده است، یک حائل دریایی که از جزایر کوریل شروع می شود، مجمع الجزایر ژاپن را دنبال می کند و به بورنئو ختم می شود. این از گروهی از جزایر و پایگاه‌ها تشکیل شده است که می‌توان آن‌ها را به‌عنوان نوعی دیوار حائل در نظر گرفت، زیرا توانایی مسدود کردن ترافیک دریایی قاره‌ای و مهار فعالیت‌های دریایی چین را با کنترل دسترسی اقیانوسی خود دارد. منطق محاصره و ضد محاصره که در دوران جنگ سرد حاکم بود. مرکز ثقل آن در تایوان واقع شده است که در حدود 100 مایلی استان فوجیان واقع شده است و جبهه دریایی چین را به دو قسمت تقسیم می کند و حرکت دریایی بین شمال و جنوب را قطع می کند.

چین کشوری طرفدار روسیه نیست که با آن روابط کارتلی، یعنی شرایطی که بر اساس آن منافع غیر متعارض و نادیده گرفتن اختلافات آشکار با آن حفظ کند. چین به منابع طبیعی و مزیت های جغرافیایی روسیه نیاز دارد. روسیه نیاز به دسترسی به فناوری و بازار دارد. به همین دلیل است که حمایت آن از تهاجم به اندازه‌ای که در مشارکت استراتژیک «بدون محدودیت» تبلیغ می‌شود، فراگیر نبوده است. نقش چین به اندکی بیش از چند اعلامیه حمایت و تلاش برای میانجیگری، اگر نه تعدیل اقدامات روسیه، محدود شده است، زیرا این امر در تضاد با اصول سیاست خارجی این کشور است. روسیه و چین همسایه در آسیای مرکزی دیدگاه مشترکی دارند. هر دو به دنبال حفظ ثبات آن و جلوگیری از دسترسی شخص ثالث هستند. آنها همچنین در منطقه به عنوان اعضای سه انجمن همگرا هستند: اتحادیه اقتصادی اوراسیا (EAEU) به رهبری روسیه، و OBOR و سازمان همکاری شانگهای (SCO) به رهبری چین.

دو کشور نوعی «تقسیم کار» غیر انحصاری را در مسائل اقتصادی و امنیتی ایجاد کرده‌اند، به طوری که در حالی که هر دو توانسته‌اند منافع استراتژیک اغلب متضاد خود را در منطقه هماهنگ کنند، اما ابتکارات هر یک از آنها را یکپارچه نکرده‌اند. به دلیل رقابت اساسی بین آنها. سازمان همکاری شانگهای وارد حوزه اقتصادی نشده است و EAEU رابطه خود را با OBOR تعمیق نکرده است. این بدون تعصب به همپوشانی های احتمالی است. در هر صورت، حضور روسیه تاکنون سنگ بنای تعادل در آسیای مرکزی بود. بی جهت نیست که روسیه نزدیک به 300 سال است که تحت کنترل بوده و روس های قومی زیادی در این منطقه زندگی می کنند. به همین دلیل و به دلیل تجربه و زبانی که دارد بهترین اطلاعات و دانش منطقه را دارد.

روسیه همچنین مقصد مطلوب مهاجرت از این منطقه است و سرمایه گذاری هنگفتی را با توافق برای ساخت خطوط لوله گاز برای صادرات گاز ازبکستان و ترکمنستان و استخراج نفت و گاز انجام داده است. با این حال، روس ها خود را با قدردانی که از آنها می شود، نمی دانند. این کشور همچنان شریک تجاری اصلی ازبکستان است و بیش از نیمی از سرمایه گذاری داخلی این کشور را به خود اختصاص داده است. سیاست جایگزینی واردات که توسط دولت پوتین در پی اعمال تحریم‌های آمریکا و اتحادیه اروپا دنبال شد، پیامدهای مثبتی برای ازبکستان داشته است که در سال 2017 صادرات ازبکستان به روسیه را 17 درصد افزایش داد.

محور ثبات در این منطقه ازبکستان است. علاوه بر این، ازبکستان هم از نظر جمعیت و هم از نظر نقطه کانونی، محور استراتژیک منطقه است: این کشور با بقیه کشورها همسایه است، اما نه با چین یا روسیه، که به تصمیماتش درجه قابل توجهی از خودمختاری می دهند. در واقع، سایر کشورها در مقایسه با ازبکستان، به طور قابل توجهی سطوح ادغام را به عنوان دولت نشان می دهند. در این راستا، این کشور به عنوان ناظر به اتحادیه اقتصادی اوراسیا (EAEU) تحت حمایت روسیه پیوسته است. عضویت کامل به آن دسترسی آزاد تجاری به ارمنستان، بلاروس، قزاقستان، قرقیزستان و روسیه می دهد. چنین احتمالی به توازن مجدد فشار رو به رشد چین در منطقه کمک خواهد کرد.

حضور نظامی روسیه در قزاقستان، ترکمنستان و ازبکستان متمرکز است. در قرقیزستان، یک مورد منحصربفرد، روسیه یک پایگاه نظامی در چهل کیلومتری بیشکک باز کرد و حضور پایگاه ایالات متحده در ماناس را متعادل کرد و سپس با مجوز فعالیت در افغانستان افتتاح شد. روسیه کنترل پایگاه های نظامی بایکونور، ساری شاگان و بلخاش در قزاقستان، پایگاه هوایی کانت در قرقیزستان و پایگاه نظامی دوشنبه در تاجیکستان را در اختیار دارد.

و این در زمانی که جنگ در اوکراین در منطقه طنین انداز شده و احساسات متناقضی را در کشورهایی که زمانی بخشی از فضای شوروی بودند ایجاد می کند. از نظر سیاسی، قزاقستان، ازبکستان و تاجیکستان نمی توانند آشکارا از روسیه در این مناقشه حمایت کنند، زیرا همسانی با اوکراین دارند. اما به دلیل سیاسی و سیاسی نمی توانند با آن مخالفت کنند. روابط اقتصادی و علاوه بر نگرانی های اقتصادی، ترس از «عملیات ویژه» جدید برای حفاظت از قومیت های روس نیز وجود دارد.

جای تعجب نیست که قزاقستان و روسیه دومین مرز زمینی بزرگ جهان را به اشتراک می گذارند (در مجموع 7598 کیلومتر - 5936 کیلومتر از طریق زمین، 1516 کیلومتر از طریق رودخانه، 85.8 از طریق دریا و 60 کیلومتر توسط دریاچه) و بخش شمالی کشور محل زندگی یک جامعه بزرگ روسی است. . قزاقستان همچنین دارای جمعیت و قلمرو کافی برای تبدیل شدن به قدرت منطقه ای در آسیای مرکزی است، البته نه مرکز ازبکستان. این کشوری است که وجود آن قبلاً توسط شخص رئیس جمهور پوتین مورد تردید قرار گرفته است. وی اظهار داشت که دولت قزاقستان تا قبل از نورسلطان نظربایف وجود نداشته است. - اولین رئیس جمهور قزاقستان مستقل - نکته ای که در بیانیه های عمومی اعضای جامعه سیاسی روسیه با فراوانی نسبی تکرار می شود. در این راستا، استقرار نیروهای روسیه توسط سازمان پیمان امنیت جمعی (CSTO) در پی ناآرامی هایی که در ژانویه 2021 به دلیل افزایش قیمت گاز مایع به وجود آمد را نباید فراموش کرد. این مداخله بر نقش کلیدی روسیه به عنوان تامین کننده امنیت در منطقه تاکید می‌کند.

منافع چین از مرز سین کیانگ آغاز می شود. این کشور در تلاش است تا این سرزمین را از نظر اقتصادی یکپارچه کند و از آلوده شدن آن به بی ثباتی در منطقه جلوگیری کند که به گفته برخی تحلیلگران، به نظر می رسد نوعی وسواس در بین رهبران کشور ایجاد شده است. به همین دلایل، چین از رویکرد امنیتی حمایت کرد که در چارچوب آن برای حل و فصل اختلافات مرزی موجود بین قزاقستان، قرقیزستان و تاجیکستان و همچنین پیشرفت در همکاری های دفاعی به منظور حفظ منافع خود در منطقه فشار آورد. چین خانه جمعیتی از هوی ها (مسلمانان چینی قومی هان، حدود ده میلیون)، اویغورها (مسلمانان ترک قومی، هشت میلیون نفر در سراسر جهان)، و همچنین گروه هایی از قرقیزها، تاجیک ها و مغول ها با اقوام در دو طرف مرز است. چین همچنین در راستای سیاست کلی دسترسی و کنترل منابع خود به منطقه نزدیک می شود. این برنامه معروف به جاده ابریشم و نوار است. ایده جاده ابریشم، که نام آن از آن گرفته شده است، مفهومی است که در قرن نوزدهم توسط جغرافیدان آلمانی فردیناند فون ریشتهوفن برای توصیف شبکه تجارت و کاروانی که چین را به دریای مدیترانه متصل می کند، تعریف شد. در این منطقه است که معنای کامل خود را می گیرد.

ما یک برنامه سیاسی، سرمایه گذاری و زیرساختی داریم که نشان دهنده ارتباط چین در منطقه است. در واقع، این کشور به یکی از بزرگترین شرکای تجاری منطقه تبدیل شده است، با تجارت دوجانبه بیش از 40 میلیارد دلار - 20 برابر بیشتر از ابتدای قرن - و تقریباً 20٪ از کل صادرات و 37٪ از واردات پنج کشور در تجارت نیز در حال رشد است. ازبکستان به تنهایی بیش از 1500 شرکت چینی در قلمرو خود دارد. در سال 2018، تجارت بین چین و ازبکستان با 48.4 درصد افزایش به 6260 میلیون دلار رسید.

بنابراین جنگ در اوکراین ممکن است توازن موجود در این رابطه همکاری/رقابت کارتل را بر هم زده باشد. روسیه به تدریج حضور اقتصادی و سیاسی خود را در منطقه از دست داده است. و این جنگ ممکن است به این افول سرعت بخشد، حتی اگر پتانسیل نظامی و همکاری خود را حفظ کند. شاهد دیگر این موضوع، درگیری‌های بین ارمنستان و آذربایجان در قفقاز بر سر خروج قره باغ کوهستانی است. و بین قرقیزستان و تاجیکستان در آسیای مرکزی. این با خلاء ژئوپلیتیکی ناشی از خروج ایالات متحده از افغانستان، که از خاورمیانه و جنوب آسیای مرکزی دور شده و به سمت اقیانوس هند و اقیانوس آرام حرکت می کند، ترکیب می شود. در همین حال، حضور اقتصادی چین در یک تکرار جدید از افزایش صلح آمیز آن در سطح محلی در حال رشد است. فرصت برای چین غیرقابل انکار است.

این منطقه یک کریدور تجاری است که چین را به بازارهای اروپایی متصل می کند. به این موارد ملاحظات ژئوپلیتیکی کم اهمیتی نیست: دسترسی مستقیم زمین به ایران و نزدیک شدن به دنیای غرب از طریق ساخت راه آهن ترانس آسیایی. تا سال 2009، 90 درصد گاز ترکمنستان به مقصد روسیه بود که به عنوان یک شرکت انحصاری، آن را دوباره به اروپا می فروخت. اما در آن سال خط لوله ترکمنستان - ازبکستان - قزاقستان - چین افتتاح شد و به تدریج با انشعابات جدید گسترش یافت. همچنین در همان سال، خط لوله جدیدی با ظرفیت افزایش قابل توجه صادرات گاز به ایران و در نتیجه تنوع بخشیدن به تقاضا، راه اندازی شد.

در نتیجه، در حوزه گاز، چین جانشین روسیه شده است، اگرچه خریدهای این کشور در یک سطح نیست و با قیمت های ترجیحی انجام می شود. در سال 2019، به دلیل اختلافات مالی و قیمتی با ایران و روسیه، چین بار دیگر تنها خریدار کل گاز ترکمنستان شد و رژیم مونوپسونی را دوباره برقرار کرد، اما با مشتری و قیمت‌گذار متفاوت. اما سود به دست آمده برای پرداخت تمام زیرساخت های ساخته شده توسط غول آسیایی در این کشور مورد استفاده قرار گرفت که نتیجه آن بحران نقدینگی جدی در خزانه ترکمنستان بود. در مرز شمالی، حضور چین در قطب شمال نیز نشان‌دهنده سیاست تجدیدنظرطلبانه آن است، یعنی بازنگری در وضعیت آن به‌عنوان یک قدرت جهانی، تا جایی که این یک فضای ژئوپلیتیکی مرتبط است که به همین دلیل، یک قدرت جهانی نمی‌تواند از آن خارج شود. غایب. علاوه بر این، حضور آن به بهبود ظرفیت واسطه گری آن در سایر مناطق کمک می کند.

بنابراین، در سال 2005 شروع به ابراز تمایل خود برای فعال شدن بیشتر در قطب شمال کرد. در سال 2013 و پس از نزدیک شدن به مسکو، به عنوان ناظر در شورای قطب شمال اعطا شد. در سال 2017، رئیس جمهور پوتین از رئیس جمهور شی دعوت کرد تا جاده ابریشم را به مسیر شمال غربی قطب شمال متصل کند. همه اینها منجر به انتشار یک استراتژی در سال 2018 برای منطقه تحت عنوان سیاست قطب شمال چین شد که در چارچوب آن، علیرغم اینکه نزدیکترین نقطه آن در 811 مایلی قطب شمال قرار دارد، خود را یک "دولت شبه قطب شمال" معرفی می کند.

این کشور آسیایی در قطب شمال با همان اصول و منطق سیاسی عمل می کند که  سرزمین های دیگرانجام می‌دهد. سیاست سازش و اغواگری در بلندمدت. در اصطلاح محلی، این به ایجاد شبکه های همکاری و نفوذ اقتصادی ترجمه می شود. این یک استراتژی سیاسی برای منطقه ای است که به عنوان جاده ابریشم قطبی تعریف شده است، نامی که به معنای ماهیت جهانی پروژه چینی است، که استراتژی قطب شمال ابعادی دارد و بخشی منسجم از پروژه آن است. از طریق این استراتژی، مانند آسیای مرکزی، هدف آن دستیابی به هیدروکربن ها و مواد خام است، اما همچنین، در نتیجه آب شدن آب که تا سال 2035 خطوط جدید کشتیرانی را آزاد می کند، یک مسیر جایگزین - 30 تا 40٪ دارد. کوتاه تر - در انتظار بسته شدن نهایی تنگه استراتژیک مالاکا و به عنوان یک راه فرار از استراتژی "زنجیره جزیره" غرب.

چین به طور محتاطانه از طریق اقدامات نرم، اغلب علمی و مشارکتی، وارد منطقه شده است، که همچنین آن را با محیط فیزیکی و سیاسی در تماس قرار می دهد و اقدامات خود را با آن تطبیق می دهد. از این طریق می تواند در سیاست گذاری قطب شمال شرکت کند و توسعه قطب شمال روسیه را به نفع خود ارتقا دهد. در انجام این کار، شراکت استراتژیک خود با روسیه را اجرا می کند و در عین حال از ضعف های ژئواکونومیک و ژئواستراتژیک خود استفاده می کند تا اطمینان حاصل کند که روسیه مانند گذشته مانع حضورش در منطقه نخواهد شد.

مانورهای روسی و چینی که از سال 2017 در منطقه در حال انجام است و حتی برای اعمال فشار بر کشورهای آسیایی-اقیانوسیه مانند ژاپن مورد استفاده قرار گرفته است، به دلیل نمادگرایی خود شایسته تاکید است. دو کشور از سال 2019 گشت‌های هوایی مشترکی را در دریای چین شرقی انجام می‌دهند و در سال 2021 در جریان تمرین‌های تعامل دریایی در دریای ژاپن، این گشت‌ها از تنگه سوگارو ژاپن عبور کردند. قطب شمال روسیه سهم بزرگی از سرمایه گذاری چینی ها در این منطقه را به خود اختصاص داده است. جنبه‌های اقتصادی این رابطه وجود دارد، مانند قرارداد 2014 بین گازپروم و شرکت ملی نفت چین برای صادرات بیش از یک تریلیون متر مکعب گاز روسیه از سیبری شرقی به چین طی 30 سال آینده. این با سایر قراردادهای اکتشاف و بهره برداری هیدروکربن در قطب شمال روسیه تقویت شده است، بنابراین چین را مستقیماً وارد منطقه می کند. مهمترین پروژه پروژه Yamal LNG بوده است که تولید آن در دسامبر 2017 آغاز شد و در چارچوب آن چین با روسیه (نواتک) و فرانسه (توتال) همکاری می کند. این پروژه شامل مجموعه ای از میادین تولید گاز طبیعی در شرق شبه جزیره یامال و همچنین یک کارخانه مایع سازی و یک بندر لجستیکی در سابتا است که از آنجا گاز استخراج شده مایع شده و به شرق آسیا منتقل می شود. روسیه برای صادرات گاز مایع به فناوری چینی نیاز دارد.

علاوه بر این، Artic LNG-2 در حال حاضر در حال تکمیل است و قرار است در سال 2023 به بهره برداری برسد. در این پروژه، شرکت های نفتی دولتی چین به همراه Novatek، Total و Japan Arctic LNG، کنسرسیوم ژاپنی، 20 درصد سهام دارند. مهندسی شیمی ملی چین و شرکت روسی Neftegazholding در سال 2019 قراردادی به ارزش 5 میلیارد دلار برای ساخت زیرساخت در میدان نفتی پایاخا امضا کردند.

شایان ذکر است، شرکت کشتیرانی COSCO چین با شرکت PAO SOVCOMFLOT روسیه برای بهره برداری از حامل های LNG از پالایشگاه یامال شریک شده است. و در حال ساخت - در حال حاضر در مرحله برنامه ریزی - یک بندر آب عمیق در آرخانگلسک به عنوان یک پایگاه لجستیکی است. جنگ اوکراین، چین را در نقطه عطفی از حفظ روابط خود با روسیه، اما جداسازی محیط‌ها و حفظ روابط خود با دیگر کشورهای قطب شمال قرار می‌دهد، اگر چه تنها به عنوان راهی برای دور زدن تحریم‌ها، به‌ویژه در زمینه تجارت و فناوری. این امر آن را وادار می کند تا مبادلات متعددی انجام دهد، زیرا از یک سو دارای یک رابطه کارتلی است که برای آن به تمام معنا محدودیت هایی تعیین می کند و در عین حال باید این رابطه را با غرب متعادل و دوباره متعادل کند. . و بازیگران غربی قطب شمال به نوبه خود موظفند روابط خود با چین در منطقه را بسته به نگرش خود به درگیری اوکراین و روسیه بازتعریف کنند. تهاجم سال 2022 به انزوای استثنایی قطب شمال از درگیری های اروپایی با ادغام آن در فضای جهانی پایان داد. با این حال، به قیمت از دست دادن ابزارهای حاکمیتی مانند شورای قطب شمال، که ناکارآمد شده است.

علاوه بر این، تحریم‌های فنی و مالی اعمال شده بر روسیه و شرکت‌هایی که با روسیه همکاری می‌کنند، احتمالاً بر پروژه‌های پیچیده و پیشرفته توسعه‌یافته در منطقه تأثیر گذاشته و چشم‌انداز تجاری را تغییر می‌دهد. و همه اینها در پس زمینه کندی فعلی در اقتصاد چین. روسیه و چین بیش از 4250 کیلومتر مرز مشترک دارند و گذشته ای مملو از اختلاف نظر دارند. بیابان سیبری سرزمین طبیعی چین پرجمعیت است - و حتی بیشتر از آن با گرم شدن کره زمین. چین برخلاف روسیه دارای 19 درصد جمعیت و 7 درصد از قلمرو و منابع آبی کره زمین است - که روسیه خطر وابستگی اقتصادی به آن را دارد. به همین دلیل است که این رابطه ماهیت کوتاه مدتی دارد، اما با این وجود چین اولویت دارد.

بنابراین، فرصتی که برای غول آسیایی فراهم شده است غیرقابل انکار است، اما ماهیت و محدودیت‌های روابط بین این دو را که در نتیجه تنش تحمیل شده توسط منطق جنگ به دست می‌آیند، تأیید می‌کند. کاهش وزن روسیه در پس سرزمین طبیعی خود در آسیای مرکزی و قطب شمال، که به دلیل وابستگی فنی و اقتصادی آن به چین برجسته شده است، منجر به پوشش استراتژیک این کشور و حتی تهدیدی برای موجودیت آن به عنوان یک کشور خواهد شد. و همه اینها در حالی است که جنگ در اوکراین این کشور را به یک منفرد بین المللی تبدیل می کند و درها را به روی اروپا و کل غرب می بندد.

افول غرب

چین و ایالات متحده به درستی با هم برخورد نمی کنند، بلکه مکمل یکدیگر هستند. چین فضاهایی را که ایالات متحده از نظر قدرت رها کرده است، اشغال کرده است. این امر از این واقعیت کم نمی کند که تصور رقابت، اگر نگوییم درگیری بین دو کشور است. این، عملاً، در نتیجه تغییر چین به سمت آسیا و اقیانوسیه، در محیط منطقه‌ای چین رخ نداده است. سال‌ها است که ایالات متحده در تلاش است تا هزینه‌های سیاست خارجی را کاهش دهد تا قدرت اقتصادی خود را تطبیق دهد. اما چنین تخصیص منابع با خود کاهش وزن سیاسی در مناطق کلیدی، یا حداقل در مناطقی که حضور سنتی داشتند، مانند خاورمیانه و خود آمریکای لاتین، و همچنین حل نامطلوب مداخلات در منطقه به همراه داشته است. کشورهایی مانند افغانستان و عراق. چنین کاستی‌هایی توضیح می‌دهد که چرا خلاء به جای مانده توسط چین پر شده است، چینی به نفع توافق‌هایی مانند توافقنامه امضا شده بین ایران و عربستان سعودی بوده است.

این یک روند اخیر وارونگی ژئوپلیتیکی نیست. این جنگ با جنگ دوم عراق آغاز شد و در جریان بهار عربی که در آن ایالات متحده از رژیم های همفکر حمایت نکرد و به آنها اجازه سقوط داد و حتی سقوط آنها را تشویق کرد، تثبیت شد. چرخش آن به سمت آسیا و اقیانوسیه که به عنوان قدرتی که مدعی جهانی بودن بر عدم تداوم و انسجام سیاسی فوق الذکر است، یک ضرورت ژئوپلیتیکی و صرفه اقتصادی تلاش است، اما به قیمت از بین بردن منابع از دیگر کشورها. مناطق و در نتیجه، و به همراه آن، از دست دادن اعتبار و اعتبار در سطح جهانی.

رهبری ایالات متحده، با توجه به بزرگی چالشی که با آن مواجه است، برای وجود، همانطور که قبلاً دیدیم، نیازمند همفکری بازیگران دیگری است که بتواند قدرت و رهبری خود را به آن بیافزاید. اتفاقاً این به معنای تقویت موقعیت آن هم از نظر سیاسی و هم از نظر نظامی است. برژینسکی، در پیشنهاد خود برای چارچوب امنیتی فرااوراسیا، خواستار وجود شرکای سازگار استراتژیک شد که بتوانند در "محل عالی" تحت رهبری ایالات متحده قرار گیرند که نقش "محرک و داور" را در میان سایرین ایفا کند. قدرت ها. برای این خط فکری، اروپا به طور سنتی امنیت خود را به ایالات متحده سپرده است، به همین دلیل است که دارای یک فرهنگ سیاسی است که آن را به سمت استفاده باقیمانده یا واکنشی تر از زور، اگر نگوییم به رد سیستماتیک آن، هدایت می کند. قدرتهای تجدیدنظرطلب به عنوان بازیگری تابع و رو به زوال، فاقد ابزار، استراتژی و اراده تلقی یا تلقی می شوند.

اما همانطور که پروفسور ساناهوجا اشاره می کند، حمله به اوکراین یک تغییر تکتونیکی در معماری امنیتی اروپا ایجاد کرده است. و این به معنای اثبات دیدگاه‌های امنیتی اروپای شرقی - بیشتر آتلانتیک و امنیتی - در برابر دیدگاه‌های محور فرانسه-آلمان یا خود اروپای جنوبی است. نتیجه تغییر شدید مرکز ثقل امنیت اروپا به سمت شرق بوده است. این همچنین در غیاب آمریکای آشکارا متمرکز بر آسیا-اقیانوسیه، به معنای واقعی "اروپایی شدن" صحنه عملیات اروپایی است. تهاجم به اوکراین تجدید حیات ناتو به عنوان یک جنگ سرد و در نتیجه محصول منطق آن بود. از بین رفتن آن نوعی "بحران ماموریت" به همراه داشت که عملیات خارج از منطقه پیمان واشنگتن قادر به پر کردن آن نبود. در دوران پسامدرن، ناتو، در حالی که ارتباط ژئوپلیتیکی آن مورد قدردانی قرار می گرفت، به اشتباه درک می شد. یک نهاد قدرت سخت در دنیای نرم. جنگ در اوکراین، که از دیدگاه پست مدرن نیز اشتباه گرفته می شود، به این ترتیب دلیل وجودی خود را احیا کرده است.

همانطور که پروفسور ساناهوجا اشاره می کند، حمایت از اوکراین، ما را در برابر یک واقعیت متناقض قرار می دهد: از یک سو، درجه عمیق وابستگی اتحادیه اروپا به ایالات متحده را آشکار می کند. اما همچنین اینکه ایالات متحده نمی توانست به تنهایی در اروپا در مقابل روسیه عمل کند. علاوه بر این، قابلیت‌ها و آژانس‌هایی که اتحادیه اروپا برای این پرونده اعتبار بخشیده است، آن را از وضعیت شناخته شده‌اش به عنوان یک «قدرت غیرنظامی» و «بازیگر صلح» - و که به عنوان مشروع‌کننده تعامل آن در اوکراین عمل می‌کنند - ارتقا می‌دهد - اروپا را به یک قدرت ژئوپلیتیک تبدیل می‌کند. برای بازگشت دوباره به برژینسکی، برای دستیابی به ثبات در نظام بین‌الملل، اتحادیه اروپا و ناتو باید به سمت شرق گسترش یابند، چین باید به همراه روسیه در نهایت در یک سیستم بین‌قاره‌ای ادغام شود که «جذب جهان» تحولات و فشارهای سیاسی و اجتماعی اجتناب ناپذیر».

جنوب جهانی

تغییر در نظم بین المللی، چندقطبی نامتعادل جدید، به این معنی است که چیزی به نام آنچه برژینسکی نسبتاً نامحسوس "دولت های دست نشانده" نامیده است، وجود ندارد. به این معنا که کشورهای کمتر توسعه یافته باید به طور خودکار خود را با بقیه بازیگران مطابق با منافع و دیکته های غرب هماهنگ کنند. کمتر از همه برای آنچه که یا می توان ارائه کرد - جنگ اوکراین - به عنوان یک درگیری داخلی در شرق، یک جنگ دور بین اهداف. همانطور که از سوی دیگر جنگ بین هند و پاکستان از دیدگاه غرب می توانست چنین باشد. نباید از نظر دور داشت که در نتیجه همگرایی اقتصادی ناشی از جهانی شدن، مجموع اقتصادهای چین، ایالات متحده، اتحادیه اروپا و روسیه، حداقل از نظر برابری اقتصادی، کمتر است. بیش از 50 درصد تولید ناخالص داخلی جهان توسعه جنوب جهانی که اتفاقاً بخشی از روایت روسیه است، در هزاره جدید آغاز شد و با ظهور گروه‌هایی از دولت‌ها مانند بریکس (برزیل، روسیه، هند، چین و آفریقای جنوبی) تحقق یافت. کشورهای نوظهور و اقتصادهای در حال توسعه که به دنبال همکاری اقتصادی و ترویج تجارت بین آنها هستند و اینها یک نظم بین‌المللی جایگزین یا «پساآمریکایی» و همچنین شیوه همکاری جنوب-جنوب را نشان می‌دهند.

این البته در نقطه مقابل پیشنهاد برژینسکی بود که اگرچه او در نهایت از رهبری جهانی به جای سلطه حمایت می کرد، اما معتقد بود که اساس چنین رهبری اتحادهای فرا اقیانوسی و فرا اقیانوسی است که در پس پیروزی ژئوپلیتیک ایالات متحده در طول جنگ سرد قرار داشتند. امکان کنترل تمامی چالش های بالقوه، حتی جلوگیری از احتمال ظهور ضد اتحادها یا جابجایی قدرت بین فرانسه، آلمان، روسیه، چین، هند، ایران و ژاپن.

انتقاد به این مدل این است که افزایش همکاری جنوب-جنوب به عنوان بازتولید مدل روابط شمال-جنوب مطرح می شود. اعضای آن شرایط خود را به‌عنوان قدرت‌های نوظهور جدید بر کشورهای کمتر توسعه‌یافته‌ای که با آنها مرتبط هستند، به سبک شمالی تحمیل می‌کنند. و رقابت هند، برزیل و چین برای منابع و بازارهای آفریقا این فرضیه را رد نمی کند. در مورد بریکس، که اولین اجلاس آن در سال 2010 برگزار شد، با گنجاندن سه دموکراسی و دو حکومت استبدادی در یک فضا، یک تضاد ساختاری مرتبط را در بر می گیرد. ما با بازاری با 3.268 میلیارد نفر و 27 تریلیون دلار سر و کار داریم54. این گروه بیش از چند تناقض را در خود جای داده است، مانند رقابت بین هند و چین - که در اقیانوس هند و آفریقا رقابت می کنند - و با وجود هماهنگی فعلی، رقابت بین روسیه و چین. آفریقای جنوبی، هند و برزیل به غرب نزدیک هستند.

تصادفی نیست که ژانویه 2024 دومین گسترش این انجمن را نشان می دهد - اولین آن شامل آفریقای جنوبی در سال 2010 بود - و به آرژانتین، مصر، اتیوپی، ایران، عربستان سعودی و امارات متحده عربی وارد شد. شایان ذکر است که بر اساس اعلام ریاست جمهوری آفریقای جنوبی، بیش از 40 کشور برای پیوستن به این گروه ابراز تمایل کرده اند و 23 کشور به طور رسمی چنین علاقه ای را ابراز کرده اند. با بزرگ شدن، اقتصادهای ترکیبی آنها 37 درصد از تولید ناخالص داخلی جهانی را به خود اختصاص خواهند داد که در مقایسه با 25 درصد قبلی افزایش یافته است. و از نظر جمعیتی، آنها 47 درصد از جمعیت جهان را تشکیل می دهند، در حالی که قبلا 42 درصد بود. علاوه بر این، از منظر ژئوپلیتیک، گسترش سازمان را در شبه جزیره عربستان قرار خواهد داد.

مجمع سه جانبه IBSA در سال 2003 ایجاد شد و در ده سال گذشته غیر فعال بوده است و در خدمت تقویت روابط بین سه کشور دموکراسی است. به عنوان "تثلیث جنوبی" شناخته می شود. این سه کشور همچنین مهمترین کشورهای اقیانوس اطلس و هند هستند و می توان ارتباط دریایی بین آنها ایجاد کرد و ادغام دریایی را تسهیل کرد. این معنایی است که توسط رزمایش دریایی IBSAMAR که سالانه در آفریقای جنوبی برگزار می‌شود، بیان می‌شود که در آن به ژئوپلیتیک دریایی اهمیت داده می‌شود.

و این از دست دادن قدرت غرب به طور کلی است که در چارچوب جنگ فوق آشکار خواهد شد. بنابراین در رای گیری مجمع عمومی سازمان ملل، اگرچه اکثریت تجاوز روسیه را محکوم کردند - با 141 رای از 193 رای و تنها 5 رای مخالف - همچنین درست است که 35 کشور رای ممتنع دادند و 12 کشور دیگر در رای گیری شرکت نکردند. آنها آفریقایی - حداقل 17 نفر رای ممتنع - یا آسیایی.

پس از ناپدید شدن جهان شوروی که به عنوان جهان دوم تئوری شد، اوکراین، روسیه و بقیه اروپای شرقی در جهان اول ادغام شدند. بقیه کشورهایی که وارث جهان سوم یا غیرمتعهد هستند در فضایی ادغام شده اند که کارل اوگلسبی آن را "جنوب جهانی" نامیده است. این گروه که تعداد کمی از مستعمرات سابق را در خود جای داده است، از سطح بالایی از خشم ضدغربی برخوردار است. مفهوم "جنوب جهانی" یک اصطلاح ژئوپلیتیکی است که طیف گسترده ای از منافع خاص را گرد هم می آورد، اما در خدمت ابراز تمایل به عدم تسلیم در برابر نظمی است که آنها آن را ناعادلانه می دانند و در عین حال خواستار خودمختاری بیشتر است. بنابراین، در حوزه اقتصادی، موضع کشورهای آمریکای لاتین در قبال روسیه و تحریم ها به شدت مشروط به مسائل سیاسی داخلی است. در جنوب صحرای آفریقا، کشورهای دارای روابط مهم با روسیه که به خدمات گروه واگنر و جانشینان آن متکی هستند، حضور در منازعات  در خاورمیانه و شمال آفریقا با مسائل انرژی و سیاست غذایی در هم تنیده است.  می توان گفت، به دور از تبعیت از تحریم هایی که غرب نشان می دهد، کشورهای "جنوب جهانی" از چارچوب جدید روابط با روسیه ضعیف تر سود برده اند. در واقع، شرایط جنگ به آنها این امکان را داده است که منافع اقتصادی خود را با دسترسی کمتر از بازار به منابع انرژی روسیه افزایش دهند.

ظهور هند

در آسیا، هند - پرجمعیت ترین کشور جهان امروز با 1.445 میلیارد نفر و مانند چین از محکوم کردن روسیه خودداری کرد - قهرمان و بیانگر این جنبش است. در واقع، برزیل را به عنوان رهبر احتمالی و میانجی اصلی خود در روند نهایی صلح جابجا کرده است. این کشور یک رقیب ژئوپلیتیکی و منطقه ای چین است - که همچنین اتحاد استراتژیک با پاکستان، دشمن همیشگی آن، حفظ کرده است . و بنابراین دارای منافع رقابتی با ایالات متحده است، که به آن نزدیک است، اما همچنین دارای یک رابطه محکم و تاریخی با روسیه است، که برای خودمختاری استراتژیک آن برای تثبیت خود به عنوان یک قدرت بزرگ کلیدی است. این تناقضات حتی داخلی نیز هستند، زیرا ادغام ضعیفی دارد و تجارت درون منطقه ای به سختی به 5 درصد از حجم کل می رسد.

بنابراین، از محکوم کردن ولادیمیر پوتین به عنوان یک متجاوز خودداری کرده و تحریم‌ها را برای به دست آوردن نفت با قیمت‌های بسیار کاهش یافته سرپیچی کرده است - واردات از روسیه از 1 به 20 درصد افزایش یافته است - و بزرگترین شریک نظامی دهلی نو - تامین‌کننده اصلی تسلیحات آن در سال 2016 است. در سال 2020 روسیه (49 درصد)، فرانسه (18 درصد) و اسرائیل (13 درصد) بودند. به نوبه خود، ایالات متحده هند را بی نتیجه تحت فشار قرار داده است، اما روابط خود را برای مهار چین حفظ می کند. اقیانوس هند دریایی است که در آن خطوط دریایی فواصل طولانی بدون پشتیبانی را در خود جای داده اند. "رشته مروارید" یک استراتژی برای حفاظت از این خطوط است که توسط رئیس جمهور هو جینتائو آغاز شده است، که برای تعیین زنجیره ای از دریایی (پایگاه ها و بنادر ارائه دهنده پشتیبانی لجستیک و نظامی) و پشتیبانی سیاسی است که از سیر لانکا تا جیبوتی و شامل بنادر هامبانتوتا (سری‌لانکا)، چیتاگونگ (بنگلادش)، سیتو (میانمار) و گوادر (پاکستان)، چیتاگونگ (بنگلادش)، سیتوه (میانمار) و گوادر (پاکستان)، مالدیو (که در سال 2017 توافقات خود را با ایالات متحده برای نزدیک شدن به چین) و جیبوتی (که در سال 2015 شروع به ساخت کرد و در سال 2017 برای مبارزه با دزدی دریایی وارد خدمت شد). ما باید منطقه ویژه اقتصادی کیاکفی در میانمار را اضافه کنیم، که یک مرکز کلیدی برای دسترسی مستقیم چین در آینده به اقیانوس هند است. و حتی مالزی.

با این حال، «رشته مروارید» با شبکه پایگاه هایی که کشورهایی مانند انگلستان، فرانسه و آمریکا در اقیانوس هند دارند قابل مقایسه نیست. اینها همچنین به عنوان یک محاصره متقابل برای استقرار چین در اقیانوس هند عمل می کنند که به نوبه خود نزدیک به هند است. حمایت سیاسی نیز باید در این تلاش گنجانده شود و نه فقط در وهله دوم.در هر صورت، اطراف هند بسته شده است. ما با یک سکوی زمینی عظیم روبرو هستیم که توسط یک قدرت بزرگ به طور همزمان توسط خشکی و دریا احاطه شده است و بنابراین امنیت خود را نگران کننده می داند. این محاصره اجزای نظامی را در بر می گیرد و علاوه بر این، در منطقه ای رخ می دهد که به دلیل وسعت و مرکزیت در این فضا که حتی نام خود را بر آن نهاده، منطقه نفوذ و رهبری طبیعی آن بوده است. در واقع چین در رویکرد خود از اتحاد با پاکستان و روابط خود با سریلانکا، مالدیو، میانمار، بوتان، نپال و بنگلادش استفاده می کند.

همانطور که می توان فهمید، روابط چین و هند به دلیل موقعیت همزمان غول ها، همسایگان و رهبران منطقه ای که هر دو به دلیل تاریخ، جمعیت شناسی، جغرافیا و اقتصادشان دارند آسان نیست، که به گفته هانتینگتون باعث می شود هر یک از آنها، حتی مراکز تمدنی انگلیسی ها و آمریکایی ها برای چین همان چیزی هستند که پرتغالی ها و چینی ها اکنون برای هند هستند. بنابراین نزدیکی آنها تضادهای مهمی را به همراه می آورد. از یک سو، مکمل بودن اقتصاد و اندازه بازارهای آنها می تواند این دو قدرت را به بزرگترین بلوک تجاری جهان تبدیل کند. در واقع چینی ها، هندی ها و روس ها متعلق به سازمان همکاری شانگهای هستند. از طرفی مشکلاتی که با هم دارند نه کم است و نه کم. بنابراین، هند به مشارکت اقتصادی جامع منطقه ای تعلق ندارد، موفقیت بزرگ چین در سال 2020 که 20 کشور (چین و از جمله 10 کشور آسه آن، ژاپن، استرالیا، کره جنوبی و نیوزلند) را که پس از اتحاد ایجاد شده اند، گرد هم می آورد. کشورها از شراکت ترانس پاسیفیک و توافقنامه مترقی خارج شدند، که فضایی از قدرت را که چین اشغال کرده است با توجه به شکاف سیاسی که چنین خروجی متضمن آن است، به جای گذاشت و بار دیگر نشان دهنده نیاز به تعهداتی است که فراتر از ژست‌ها، ایالات متحده را وادار کند. چرخش کشورها به سمت آسیا و اقیانوسیه معتبر است.

دو کشور مرز مشترکی به طول 3380 کیلومتر دارند که به طور کامل تعریف نشده است، زیرا چین از دهه 1950 مرزبندی های سابق بریتانیا را که بر اساس آن انگلیسی ها کنترل منابع رودخانه های اصلی چین را به دست گرفته بودند، رد کرده است. علاوه بر این، با توجه به پیوستگی و شباهت با پویایی اقیانوس آرام، منطقی به نظر می رسد که فضای «هند-اقیانوس آرام» را به عنوان فضایی واحد که تقریباً تا آسیای مرکزی می رسد، در نظر بگیریم. از این نظر بی‌اهمیت نیست که در سال 2018، ایالات متحده فرماندهی اقیانوس آرام خود را به هند و اقیانوس آرام تغییر نام داد. به نظر می رسد که این امر با این واقعیت تأیید می شود که هند از سال 2016 حضور خود را در اقیانوس هند حفظ کرده است. در عین حال، هند حضور خود را در اقیانوس گسترش داده و پایگاه های جدیدی در موریس، سیشل و ماداگاسکار باز کرده است، در حالی که یک توافق نامه امضا کرده است. توافق با فرانسه برای استفاده از امکانات این کشور در اقیانوس هند و در عین حال ترویج همکاری با سایر کشورهای منطقه و ایالات متحده.

سنت هند، از جمله رهبری تاریخی جنبش غیرمتعهدها، و همچنین موقعیت خود به عنوان یک قدرت منطقه‌ای، بسیاری از رفتارهای اکراه‌آمیز آن نسبت به اتحادها را توضیح می‌دهد. در واقع، این ترس هند را به ایالات متحده نزدیکتر کرده و باعث شده است تا با استرالیا و ژاپن قراردادهایی امضا کند و حتی در مورد ادغام بیشتر در گفتگوی چهارجانبه امنیتی (چهار جانبه) که ایالات متحده، ژاپن و استرالیا از آن هستند، گمانه زنی کند. اعضای یک گروه گفتگوی راهبردی غیررسمی که پس از فعال شدن مجدد آن در سال 2017 "شریک اکراه" آن است و می تواند در منطق ضد محاصره چین در نظر گرفته شود، حتی اگر هند شخصیت خود را به عنوان یک اتحاد نظامی انکار کند. هند می تواند با ایجاد یک چهارگانه ترانس هیمالیا که شامل نپال، پاکستان و افغانستان نیز می شود، پاسخ دهد.

اما این امر همچنین منجر به تسلیح مجدد هند شده است، که به یاد داشته باشیم، یک قدرت هسته ای است. در سال 2010 بودجه دفاعی آن 38.4 میلیارد دلار بود (هند بزرگترین واردکننده تسلیحات در جهان در آن سال بود) که در سال 2019 به بیش از 60 میلیارد دلار، یعنی 4 درصد از کل جهان، تنها پس از ایالات متحده و چین خواهد بود. علاوه بر این، در دهه دوم هزاره جدید، و در پی استقلال استراتژیک خود، به یکی از واردکنندگان اصلی تسلیحات در جهان تبدیل شده است که طیف کشورهای مبدأ و از جمله ایالات متحده را که حتی اطلاعات هوافضا را نیز به آن عرضه می کند، متنوع کرده است. به این ترتیب تلاش‌های نزدیک‌سازی که هر دو کشور انجام داده‌اند اعتبار بخشیده است. فضای هند و اقیانوس آرام، که فضایی برای خوانش پیرامونی متفاوتی از آن وجود دارد، همانطور که استراتژی‌های منطقه شرکای اروپایی نشان می‌دهد، به عنوان فضایی جدایی‌ناپذیر مطرح می‌شود که استرالیا و ایالات متحده به همراه بریتانیا در اطراف آن قرار دارند.  اکواس توضیح می دهد که تمایل به حضور در مقیاس جهانی، حتی اگر مطابق با اقتصاد و ظرفیت های واقعی آن نباشد.

سلاح های هسته ای

سلاح‌های هسته‌ای سلاح‌های سیاسی و حتی ژئوپلیتیکی هستند، اگر چه فقط به دلیل عواقب صرف داشتن آنها. چیزی به نام سلاح هسته‌ای تاکتیکی وجود ندارد، زیرا هرچه که توانایی مخرب آنها باشد، استفاده از آنها یک تصمیم سیاسی در بالاترین سطح است. علاوه بر این، صرف حضور سلاح‌های هسته‌ای مرزهای میدان نبرد را مشخص می‌کند و هرگونه حل و فصل نهایی مشکل را محدود می‌کند. و در مورد اوکراین نیز. مائو آنها را "ببرهای کاغذی" نامید زیرا استفاده از آنها غیرممکن است. این باعث می شود که آنها حداقل به نقطه عطفی تبدیل شوند که قلمروهای ابرقدرت ها را مشخص می کند.

استراتژی بازدارندگی هسته ای قبل از استفاده نهایی مورد نظر در مراحل مختلف اثبات شده است. بدین ترتیب ادغام آن در گفتمان عمومی گامی رو به جلو در این راهبرد است که توسط راهبردهای دیگری مانند رزمایش، کنارگذاشتن معاهدات، استقرار داخلی و استقرار خارجی آن دنبال شده است.

بازدارندگی هسته‌ای هر چیزی است که سلاح‌های هسته‌ای را در ذهن حریف حاضر کند و بر محاسبات استراتژیک او تأثیر بگذارد. بنابراین، این یک دستکاری ریسک با کنار گذاشتن مسئولیت است. این به شکل یک تهدید - اغلب مبهم، همانطور که اکنون وجود دارد - ظاهراً به شانس واگذار می شود. مشکل این است که ممکن است در نهایت توسط دیگری فرض شود و فرآیند را غیرقابل پیش بینی کند. مشکل این است که «توسل به استراتژی دیپلماسی اجباری، به دلیل عدم تمایل به پذیرفتن خطرات یک رویارویی نظامی، به ندرت باعث تغییر در رفتار دشمن می شود و در نهایت، مگر اینکه تسلیم شود، به رویارویی نظامی می انجامد. که می‌خواهد از آن اجتناب کند. بازدارندگی به سه عامل کلیدی بستگی دارد، مثلث در دسترس بودن ابزار، عدم قطعیت (با تعیین آستانه اشتغال) و اعتبار تهدید کننده. آرون همچنین سه عامل روانی اعتبار،  ابزار و منافع سیاسی.

اتحادهای نظامی

حوزه امنیت و دفاع، منافع حیاتی را گرد هم می‌آورد که در طول زمان ثابت هستند و دارای شغلی طولانی مدت هستند. مسیر طی شده با هم این علایق را تقویت می کند و لبه های ناهموار را هموار می کند. توافق‌های نظامی مستلزم وجود چارچوبی از ارزش‌های مشترک، دیدگاهی مشابه از جهان است، یعنی بدون ناسازگاری‌های جدی و منافع مشترک، اگر تهدید یا دشمنی برای مقابله نباشد. به نوبه خود، این توافقنامه ها، به دلیل ماهیت هسته ای خود، تمایل به گسترش به حوزه های دیگر دارند: تجاری، فناوری، صنعتی... آنها سیاست های دولتی هستند یا باید باشند که فراتر از وضعیت داخلی کشوری است که آنها را اتخاذ می کند. اینها فرآیندهای بلندمدت و مبتنی بر اعتماد هستند.

شرط اساسی این است که بین طرفین اختلافی وجود نداشته باشد. این کار بین همسایگان دشوار است، زیرا کافی است یکی از آنها آنها را درک کند. اما ایالات متحده و اسپانیا از نظر جغرافیایی بسیار دور هستند و با توجه به اینکه مناقشه با کوبا در سال 1898 به طور نامطلوبی برای اسپانیا حل شد، اختلافات کمی وجود دارد که ممکن است ایجاد شود. بنابراین، همانطور که آنجل ویناس اشاره می کند، هیچ ارتباط دیگری بین اسپانیا و هیچ کشور دیگری وجود نداشته است که طی این سال‌ها پروتکل شده باشد. فضای مانور سیاست خارجی اسپانیا (فرانسه، بریتانیا و آلمان) را محدود کرده است، اما در هیچ موردی این امر منجر به پیوند دائمی نشده است که به درستی در مجموعه ای از توافق نامه ها که دوره ای از 1953 تا امروز را پوشش می دهد، تجسم یافته است. که اسپانیا، ایالات متحده و نظام بین الملل دستخوش تغییرات اساسی شدند.

ماهیت توافقات دوجانبه اساساً به پتانسیل طرفین بستگی دارد. آنها معمولاً حمایت سیاسی بیشتری ارائه می کنند، اما شکننده تر هستند. اگر طرفین آشکارا هتروپتانسیل باشند، همانطور که در اینجا وجود دارد، دوجانبه بودن رابطه و ایجاد مکانیسم‌های جبران کافی را دشوار می‌کنند و در نتیجه وابستگی زیادی به طرف ضعیف‌تر ایجاد می‌کنند. با این حال، آنها شناخت متقابل را ممکن می سازند و دیگری را تسهیل می‌کنند. همکاری چندجانبه، با کم کردن تفاوت‌های فردی، می‌تواند به عنوان ابزاری برای مقابله با عدم تعادل در روابط قدرت بین طرفین عمل کند، زیرا از دست دادن حاکمیت ضمنی در هر رابطه توافقی را کاهش می‌دهد و به آن ابعاد برابرتر و در نتیجه دموکراتیک‌تر می‌دهد. توافقات چند جانبه امکان بیان بهتر منافع را فراهم می کند، چارچوب مذاکره و مبادله را گسترش می دهد و به آن ویژگی پایدار و پایدار می بخشد. حوزه امنیت و دفاع، منافع حیاتی را گرد هم می آورد که در طول زمان ثابت هستند.

یکی از مسائل ناشی از این روابط این است که آنها دامنه اختلافات بین طرفین با منافع رقیب را به عنوان نتیجه طبیعی محدودیت های تحمیل شده توسط چارچوب محدود می کنند. این واقعیت که دامنه گزینه‌های مذاکره گسترده‌تر می‌شود، زمینه بیشتری را برای رویارویی فراهم می‌کند، که به نوبه خود تصمیماتی را که بر هر یک از اعضا تأثیر می‌گذارد، نه تنها با رضایت آنها، بلکه با نیروی کنسرت اراده‌های جامعه‌ای از ملت‌ها مشروعیت می‌بخشد. اصول گفتگو و همکاری این امر باعث ایجاد رویه قابل توجه مبادله حمایت از متنوع ترین نهادهای بین المللی می شود. حمایت کشورهایی مانند آمریکا در این زمینه حیاتی می شود. این یک واقعیت تجربی ثابت شده است که قراردادهای نظامی در طول زمان پایدارترین هستند، پس از آن توافقات اقتصادی و در نهایت، توافقات منطقه ای. علاوه بر این، می توان تأیید کرد که توافقات نظامی نه تنها از ثبات بالایی برخوردار است، بلکه به بهبود سریع روابط دیپلماتیک نیز کمک می کند. آنها ثابت کرده اند که قادر به تحمل تغییرات در شرایط سیاسی احزاب و حتی در سناریوی بین المللی هستند، زیرا همانطور که گفته شد روابط بین نیروهای مسلح همان محیط استراتژیک مستقیماً بر منافع حیاتی آنها تأثیر می گذارد و مستلزم فرهنگی مشترک است. اساس و این علایق معمولاً با تغییر شرایط تغییر نمی‌یابند، بنابراین پیوند حفظ می‌شود و ثباتی را برای سیستم فراهم می‌کند که روابط جدید را در زمینه‌های دیگر امکان‌پذیر می‌سازد که به نوبه خود به تقویت سیستم کمک می‌کند. دلایل دیگر در فرهنگ ارتش به عنوان یک سازمان، در ماهیت غیرعادی روال نظامی و تمایل آن به تداوم بخشیدن به آنچه در حال حاضر وجود دارد، نهفته است.

و فرهنگ نظامی به عنوان یک پل عمل می کند و اعتماد را از طریق دانش متقابل ایجاد می کند و درک متقابل بین طرفین را امکان پذیر می کند. در نظر بگیرید که لباس نظامی به سبک غربی است و همه کشورهای جهان تمایل به تقلید از آن دارند. فرهنگ نظامی امروزه یک خرده فرهنگ غربی است که وجود ارزش های مشترک را تسهیل می کند و در عین حال نفوذ متقابل را تسهیل می کند. توافقنامه های نظامی، بهتر از هر قرارداد دیگری، در برابر چالش ها و فراز و نشیب هایی که روابط مشترک متحمل می شوند، مقاومت می کند و به طور موثر به آنها کمک می کند تا از تنش خود خلاص شوند. و تنش منظم با آنچه که خوب به نظر می رسد. تسلیم شدن، در دراز مدت، برای همه بد است، بسیار بد است. به هر حال، آنها بیان سیاست های دولتی هستند که تداوم آنها را در طول زمان تضمین می کند، و بنابراین با قابلیت اطمینان مرتبط هستند. بنابراین، آنها پروژه‌های بلندمدتی هستند: برای مثال، هیچ‌کس کشوری را به پایگاه‌ها یا فناوری‌هایی مجهز نمی‌کند که در کوتاه‌مدت یا میان‌مدت می‌توانند علیه آن قرار گیرند. سازمان‌های امنیتی و دفاعی، مانند ناتو، می‌توانند نتیجه لحظه لحظه نیاز به پاسخگویی به دشمن مشترک باشند که اختلافات و تضادها را کنار گذاشته و ساخت و ساز محکم و پایداری را ممکن می‌سازد. اما به محض خلقت، از علل خلقت خود و حتی موفقیت خود فراتر می روند.

با این حال، اگر مجموع اختیارات طرفین و اثر هم افزایی مرتبط با هر اتحادیه از آستانه معینی تجاوز نکند، نیروهای گریز از مرکز، اغلب آتاویستی، همراه با منافع مقطعی، اجازه نمی دهند که توافق به طور کارآمد یا حتی رسمی عمل کند. نسبت به همتایان غربی خود، اتحادیه مغرب عربی (AMU)، که حتی اسماً دارای یک جزء نظامی خوب است، نمونه خوبی برای این امر است. این واقعیت که دامنه گزینه‌های مذاکره گسترده‌تر می‌شود، زمینه بیشتری برای رویارویی می‌دهد، که به نوبه خود تصمیماتی را که بر هر یک از اعضا تأثیر می‌گذارد مشروعیت می‌بخشد، نه تنها با رضایت آن‌ها، بلکه همچنین با قوت کنسرت اراده‌های جامعه‌ای از ملت‌ها که در تاریخ تشکیل شده است. اساس اصول گفتگو و همکاری است. و اگر آنها دموکراسی باشند، بسیار بیشتر است.

وجود یک انجمن دائمی و نهادینه شده برای بحث، توافق را به یک سازمان بین دولتی تبدیل می کند. ساختارهای آن تعدیل کل فرآیند و تسهیل ایجاد کانال‌های غیررسمی را که به تقویت سیستم و روابط بین‌دولتی کمک می‌کنند، ممکن می‌سازد. علاوه بر این، میزهای دائمی و داوری برای برخوردهای سیاسی و حل انواع مشکلات مشترک هستند. آنها همچنین می توانند در طول زمان در نتیجه یک فرآیند سرریز رشد کنند و مراحل مخالف هرم مزلو را دنبال کنند. ابتدا جنبه های اقتصادی پوشش داده می شود و در نتیجه منافع جدیدی پدید می آید که تعیین کننده ظهور یک سیاست خارجی مشترک است. از هماهنگی همه این منافع، یک سیاست امنیتی مشترک به عنوان نقطه اوج ظاهر می شود.

در هر صورت، تعریف در برابر دشمن مشترک به ساخت و ساز سریعتر کمک می کند، زیرا باعث بیان منافع می شود. پس از پایان یافتن علت، هنگامی که طرفین از فشار رها شدند، اگر قطعات به خوبی به هم متصل نباشند، اختلافاتی ظاهر می شود که سازمان را نابود می کند. در حوزه دوجانبه، پرونده روابط اسپانیا و پرتغال در چارچوب اتحادیه اروپا و ناتو کتاب درسی است. توازن کلی روابط اسپانیا و پرتغال در سی سال گذشته بسیار مثبت است. پس از قرن‌ها روابط پیچیده دوجانبه، با دوره‌هایی از نزدیکی و سایر دوره‌های خصومت، در چهار دهه گذشته شاهد نزدیکی سریع بین دو کشور و جوامع مربوطه آنها بوده‌ایم. رویای ایبریایی و اطمینان از اینکه اسپانیا به پرتغال و پرتغال به اسپانیا نگاه می کند و ملی گرایی دفاعی را با شهروندی منطقی و مسئولانه جایگزین می کند.

ورود هر دو کشور به اتحادیه اروپا و ماندگاری آنها در هسته سخت معماری اروپایی روابط بین الملل - با میزهای مذاکره متعدد که امکان برگزاری جلسات و حتی خرید در انجمن را فراهم می کند (جستجو برای یافتن مطلوب ترین چارچوب های ممکنبرای هماهنگی این امکان را فراهم کرده است که اختلافات و رقابت ها را کمرنگ کند و در عین حال فضاهای جدیدی را برای همکاری، اقدام هماهنگ و حفظ یک موضع مشترک باز کند و در عین حال سطح روابط را با تنش سالم حفظ کند، یعنی به طور دائم توسط چارچوب محدود شود. همزیستی بین المللی

معماری امنیتی و دفاعی اسپانیا بر روی چهار ستون ساخته شده است که همپوشانی دارند و یکدیگر را تکمیل می کنند بدون تضاد و تقویت یکدیگر. ستون های معماری امنیتی اسپانیا عضویت آن در اتحادیه اروپا خواهد بود که ارزش هایی را برای آن فراهم می کند. ناتو که طرح های دفاعی بر آن استوار است. توافق‌نامه‌های اسپانیایی-آمریکایی که با ارائه حمایت سیاسی، به هر دو بخش اجازه می‌دهد تا به خوبی با واقعیت ملی آمیخته شوند و به عنوان یک نیروی متقابل برای سیستم عمل کنند، در حالی که؛ این امر اثرات ماهیت ناهمپتانسیل روابط را در سطوح دیگر کاهش می دهد و موقعیت اسپانیا را در کنار سایر کشورها و سازمان های دیگر با چنین حمایتی تقویت می کند. و سپس یک تهدید مشترک وجود دارد. این کره ها یکدیگر را تقویت می کنند و یک کل فشرده ایجاد می کنند.

پیوند فرا اقیانوسی

غرب متشکل از ایالات متحده خواهد بود که سهمی معادل 25.06 درصد از تولید ناخالص داخلی جهان به قیمت ثابت، 4.2 درصد از جمعیت و بزرگترین قدرت نظامی (36 درصد از کل) را دارد. اما هسته اصلی ارزش ها توسط اتحادیه اروپا با تنها 18.6 درصد از تولید ناخالص داخلی و 5.6 درصد از جمعیت جهان ارائه می شود. این ستون فقرات غرب خواهد بود. حضور بریتانیا در اتحادیه اروپا کل را تقویت کرد. خروج آن از اتحادیه این پیوند را تضعیف کرد. بنابراین، اگر اروپا و آمریکا بخواهند در فضای بین‌المللی فعالیت کنند، ابتدا باید بپذیرند که بازیگران به همان اندازه قدرتمند دیگری نیز وجود دارند و سپس با یکدیگر همکاری کنند. و در صورت لزوم این امر به طور فزاینده ای رایج خواهد شد. بنابراین، روابط بین اروپا و ایالات متحده، آنچه که پیوند فراآتلانتیک نامیده می شود، بسیار حائز اهمیت است.

بقای ناتو با این واقعیت توضیح داده می شود که فضایی از ثبات و گفت و گوی دائمی را ایجاد کرده است. علاوه بر این، همانطور که بحران اوکراین نشان می‌دهد، خطرات و تهدیدها فقط پراکنده‌تر شده‌اند و اگرچه مقداری از شدت خود را از دست داده‌اند، اما در طیف گسترده‌تری به دست آورده‌اند. ناتو در جهان تسلیح مجدد ضروری است. حداقل از سال 2015، هزینه های نظامی در حال افزایش است. و در مناطقی مانند آسیا-اقیانوسیه، از زمان سقوط دیوار هرگز رشد خود را متوقف نکرده است. پیوند ترانس آتلانتیک - که خلاصه ای دیپلماتیک برای روابط ایالات متحده و اروپا است - در نتیجه چرخش ایالات متحده به سمت آسیا-اقیانوسیه که توسط پرزیدنت اوباما، و به ویژه در دوران دولت ترامپ به دلیل رفتار سیاسی تحقیرآمیزش با اروپا اعلام شد، آسیب دیده بود، اما Pivot یک ثابت ژئوپلیتیکی است. و اروپا باید از این روند پیروی کند، نه تنها برای جلوگیری از تغییر در روابط، بلکه به عنوان یک امر طبیعی.

در اوایل سال 1997، برژینسکی، با فرض اجتناب ناپذیر از دست دادن قدرت نسبی ایالات متحده، توسعه چندقطبی و بی نظمی بین المللی به عنوان آنومی، تلاش برای طولانی کردن نظم موجود، تا حد امکان، و برای این امر را پیشنهاد کرد. هدف ایجاد یک چارچوب امنیتی فرا اوراسیا به رهبری ایالات متحده است. برای دستیابی به این هدف، برژینسکی معتقد بود که اتحادیه اروپا و ناتو باید با یکدیگر همراه شوند و علاوه بر آن، به سمت شرق گسترش یابند. یک اروپا اساساً چندجانبه و یک ایالات متحده تا حدودی یکجانبه، دری را به سوی یک ازدواج کامل و مناسب جهانی باز می کند. وی حفظ شکل سیاسی را با دادن امتیازاتی به اتحادیه اروپا به منظور تقویت آن توصیه کرد.

با این حال، تفاوتی در برداشت ها از نظر تلاش و موقعیت وجود دارد که توزیع کار را مشخص می کند. ایالات متحده به عنوان خدای مریخ معرفی می شود (برای مدیریت قدرت سخت، 3.61٪ از تولید ناخالص داخلی خود را استفاده می کند) در حالی که اتحادیه اروپا نقش ناهید (1.47٪ از تولید ناخالص داخلی آن در سال 2020) را به خود اختصاص داده است. این به معنای توزیع مکمل تلاش است.

مهم‌ترین سازمانی که منافع اروپا و آمریکای شمالی را گرد هم می‌آورد، ناتو است، سازمانی امنیتی که منافع حیاتی اعضای خود را تضمین می‌کند و وجود یک دیدگاه مشترک از جهان را نشان می‌دهد. هیچ سازمان تجاری، حتی قراردادهای تجاری (شکست توافقنامه تجارت آزاد بین اروپا و ایالات متحده را به یاد بیاورید، که در مقابل، با کانادا موفق شد)، بلکه رقابت بین بازیگران مختلف به جای رقابت وجود دارد. ناتو پلی است که دو ساحل شرقی و غربی دو قاره را به هم متصل می کند. در واقع، این احتمالاً تنها پلی است که عملاً آنها را متحد می کند.

ناتو و اتحادیه اروپا دو سازمان مکمل یکدیگر هستند. خود پیمان لیسبون به رسمیت می شناسد که ناتو اساس دفاع جمعی آنهاست. در این زمینه، سیاست خارجی و امنیتی اروپا، و حتی ارتش اروپایی نهایی، نه متناقض و نه تکراری هستند و بنابراین نیاز به هماهنگی بیشتر بین دو سازمان دارند. ناتو کمتر از 32 دموکراسی را گرد هم می آورد (زمانی که الحاق نهایی سوئد اما پر دست انداز انجام می شود) که برخی از آنها پیشرفته ترین کشورها در جهان هستند. و تصمیمات آن به اتفاق آرا اتخاذ می شود. مشروعیت دخالت ناتو در یک درگیری با این واقعیت تقویت می شود.

اما همه چیز توافقی یا آسان نیست. شکایات ایالات متحده در مورد هزینه های نظامی کم اروپا به گذشته های دور بازمی گردد. نیکسون قبلاً از آن شکایت کرده بود. مخارج دفاعی ایالات متحده که در طول سال های جنگ سرد حدود 64 درصد از کل ائتلاف بود، در سال 2013 به 72 درصد افزایش یافته است، در حالی که هزینه های کشورهای اروپایی که در آن زمان 37 درصد بود، به 25.7 درصد و کانادا 2.3 درصد کاهش یافته است. در حالی که هزینه های دفاعی ایالات متحده در طول جنگ سرد 136 درصد بیشتر از هزینه های دفاعی اروپا بود، تا سال 2012 این تفاوت به 180 درصد افزایش یافت.

تعهد اروپا به اوکراین و بی‌ثباتی‌ای که این جنگ به همراه دارد باعث افزایش ظاهری هزینه‌های نظامی می‌شود که با توجه به معضل امنیتی که ایجاد کرده است و بسیاری از کشورهای اروپایی از جمله آلمان را به کاهش ضرب‌الاجل‌ها سوق داده است، احتمالاً ادامه خواهد یافت. برای رسیدن به سطح 2 درصد تولید ناخالص داخلی در هزینه های نظامی، رقم زمانی افسانه ای که همیشه یک تعهد تاریخی دست نیافتنی اعضای ناتو بوده است. اما این منبع مشکلات دیگری است، از جمله، با نگاهی به گذشته، مشکلات ناشی از تسلیح مجدد آلمان، پایان جنگ سرد پس از فروپاشی دیوار برلین، موفقیتی غیرقابل صلاحیت برای این سازمان بود. بیش از چند نفر، از جمله خود جورج کنان، وجود ناتو را پس از آن زیر سوال بردند. علت وجود ناتو از بین رفته بود. اما همانطور که دیدیم دلایل مهمی نیز برای ادامه حیات آن وجود داشت.

علاوه بر این، اندازه نیروهای مسلح مطابق با منافع ملی و منافع امنیتی آنها است. و اگر امنیت جمعی از امنیت جمعی به امنیت فردی تبدیل شده بود، در نهایت منجر به تسلیح مجدد دولت ها می شد که درگیری را افزایش می داد. این به معنای بازگشت اروپا به مدل های قرن نوزدهم بیسمارکی بود که در نهایت به جنگ جهانی اول منجر شد.

ناتو ممکن است مشکلات و بحث های خود را داشته باشد، اما انحلال آن خبر خوبی برای اعضای آن نخواهد بود. در واقع، سطح معینی از تنش در چنین سازمانی حتی سالم است. برعکس، مانند هر پل، تقویت و تقویت آن به نفع ناتو است. و اجازه دهید روشن شود که بدون رضایت و حتی حمایت آمریکا، اتحادیه اروپا احتمالا وجود نداشت. در واقع، انحلال ناتو پس از فروپاشی دیوار، ناپدید شدن یک سازمان فعال و از بین رفتن یک فضای یکپارچه، یک مجمع گفتگو، مشورت، اجماع و مذاکره که قبلا ایجاد شده بود و با دیگران ارتباط برقرار می کرد، به همراه داشت. تقویت درک متقابل و اعتماد علاوه بر این، ناتو برای میانجیگری اشخاص ثالث، با توجه به ماهیت سیاسی و یکپارچه ذاتی آن، چارچوب مبادله را به مناطق دیگر گسترش می دهد. در واقع، می توان ادعا کرد که به بهبود روابط بین اعضای خود در زمینه های دیگر کمک کرده است. این سازمان 32 کشور را گرد هم می‌آورد که جمعیتی در حدود 950 میلیون نفر (3/8 درصد از کل)، بیش از 50 درصد تولید ناخالص داخلی جهان و بودجه دفاعی کل که 63 درصد از کل هزینه‌های نظامی جهان را به خود اختصاص می‌دهد را گرد هم می‌آورد. بنابراین، ما با سازمانی روبرو هستیم که یک قدرت سیاسی مهم را که در حال حاضر مهم ترین در جهان است. با این حال، مفهوم استراتژیک 2022 چین را به عنوان یک "رقیب سیستمی" تعریف کرد و روسیه را به عنوان مهم ترین و مستقیم ترین تهدید برای امنیت فضای یورو آتلانتیک به دلیل تلاش آن برای ایجاد حوزه های نفوذ در این قاره از طریق اجبار، تجاوز و الحاق است.

اسپانیا و پیوند ترانس آتلانتیک

ایالات متحده نقش خود را به عنوان یک قدرت جهانی از طریق مجموعه ای از توافقات که مکمل رهبری آن در ناتو است، تقویت می کند. این کشور رابطه ویژه‌ای با بریتانیا دارد که در آن زمان به آن اجازه می‌داد تا نفوذ خود را بر کل اروپای مرکزی اعمال کند و از پایگاه‌های مستقر در تمام قلمروهای سابق بریتانیا استفاده کند. علاوه بر این، سازمان‌های آنگلوساکسون مانند Five Eyes و خود اکواس را تبلیغ کرده و موافقت‌نامه‌های همکاری نظامی را مطابق با سیاست منطقه‌ای خود امضا کرده است. به عنوان مثال، در آسیا و اقیانوسیه، همانطور که قبلاً دیدیم، بر اساس سه کشور دارای توافقنامه امنیتی و دفاعی با ایالات متحده است: کره جنوبی، ژاپن و فیلیپین. در کنار آنها تایوان قرار دارد، همچنین با یک رابطه محکم مبتنی بر به اصطلاح "شش تضمین"73 و سنگاپور که اکنون گریزان است. در نتیجه، در سال 2020 دارای شبکه بزرگی از پایگاه‌های مستقر در بیش از 70 کشور و استقرار نظامی قابل توجهی با حدود 200000 سرباز بود که با توجه به شرایط فعلی در نوسان است.

اسپانیا خود را به عنوان یک قدرت متوسط با منافع در سراسر جهان تعریف می کند. اما چیزی بیشتر است. سر یک امپراتوری باستانی و مرجعی برای کشورهایی است که بخشی از آن بودند. تقریباً 500 میلیون نفر زبان مادری اسپانیایی دارند. در واقع 6.7 درصد از جمعیت جهان اسپانیایی زبان هستند. اسپانیا به دلیل تاریخ و گذشته خود نشان دهنده یک الگوی فرهنگی است.

ایالات متحده به نوبه خود یک ابرقدرت است. به دلیل موقعیت جغرافیایی خود که در قاره ای دور از اوراسیا و آفریقا مستقر شده است، مانند انگلستان از درگیری محافظت می شود و از این موقعیت مزیت و با پایگاه اقتصادی مستحکمی - بر خلاف آن کشور - رهبری کشور را اعمال می کند. جهان غرب، تضاد منافع خود را انتخاب می کند که در صورت لزوم، در آن دخالت می کند. سناریویی که پدیدار می شود، جهان بی نظمی است، شبیه به اروپای قرن نوزدهم، که در آن وضعیت موجود با ظهور بازیگران دیگر و حتی سایه های جنگ سرد تغییر می کند.

ایالات متحده و اسپانیا تاریخ مشترکی دارند که نباید فراموش شود، اگرچه اینجا نیز جایی برای یادآوری آن نیست. سرنوشت یک انسان در شخصیت او نوشته شده است، همانطور که هراکلیتوس (و مارگارت تاچر، که بدون اشاره به او از او نقل قول کرده است) گفته است. اما سرنوشت یک ملت در جغرافیای آن نوشته شده است. موفقیت های تاریخی اسپانیا تصادفی نیست، بلکه به این واقعیت مربوط می شود. آمریکا تصادفی کشف نشد، بلکه در درجه اول به این دلیل بود که شرایط عینی وجود داشت. اسپانیا زائده اروپاست، جناحی از مدیترانه - این دریا بین کشور ما و ترکیه می چرخد و تصادفی هم نیست، آنها دو دیگ ذوب فرهنگی هستند - و پلی به آفریقا و آمریکا. تنگه جبل الطارق یک تقاطع است و شبه جزیره ظرفیت پرتاب مستقل به دو دریا را دارد، بنابراین از هرگونه تلاش برای کنترل یا محدودیت جغرافیایی فرار می کند. اسپانیا یکی از نقاط چوک در جهان است. همانطور که در نمودار مشاهده می شود، اسپانیا در حاشیه منطقه قطع ارتباط بارنت قرار دارد که مشخصه آن درگیری است. این گسترش منطقه بالکان برژینسکی است. بنابراین، خارج از درگیری‌ها، موقعیتی پیشرفته است که از آن ظرفیت نظارت و مداخله را دارد.

بنابراین، نزدیکی فوری و ایمن به آنها (در همه ابعاد، از امنیت شهروندی گرفته تا قابلیت اطمینان تعهد آنها)، با استانداردهای زندگی غربی و آب و هوای مطبوع که امکان عملیات در تمام طول سال را فراهم می‌کند (برخلاف بریتانیا و کشورهای اروپای شمالی). ) و توانایی دسترسی مستقیم به شمال آفریقا و سواحل اقیانوس اطلس آن بدون محدود شدن به مدیترانه، به عنوان مثال، در ایتالیا (که 113 تاسیسات ایالات متحده در سال 2014 داشت) در مرکز آن نصب شده است. یا از ورود به آن جلوگیری شود. اسپانیا در یک موقعیت میانی در مسیر دسترسی مرکزی از ایالات متحده به خاورمیانه قرار خواهد گرفت که این امکان را به آن می‌دهد که در هر زمان از یکی از دو مسیر دیگر حرکت کند. و همچنین از شمال اروپا تا غرب و شمال آفریقا. بنابراین، این کشور یک چهارراه استراتژیک است که در مناطق مورد علاقه ایالات متحده و همچنین اسپانیا قرار دارد.

موقعیت استراتژیک آن در مسیر اقیانوس اطلس مرکزی که ایالات متحده، اروپا و خاورمیانه را به هم متصل می کند به این معنی است که در محور تنگه-جزایر بالئاریک-جزایر قناری ادغام شده است. روتا و مورون پایگاه‌های حاکمیت اسپانیا و استفاده مشترک هستند که خروجی به اقیانوس را فراهم می‌کنند و امکان کنترل تنگه را بدون محدود شدن به دریای مدیترانه فراهم می‌کنند و توانایی‌های نظامی مستعمره بریتانیا جبل الطارق را برای متفقین زائد و بی‌ربط می‌سازند. پایگاه دریایی کارتاخنا با اطمینان از استقرار نیروی دریایی اسپانیا در این دریا، کنترل سمت مدیترانه تنگه را تکمیل می کند. علاوه بر این، منافع همگرا هستند. اسپانیا متعهد به ثبات در شمال آفریقا و منطقه ساحل و همچنین خاورمیانه است. ادعاهای ایالات متحده در رابطه با اسپانیا، علاوه بر فضای جغرافیایی و فرافکنی، با جستجوی ثبات در منطقه، حفظ وضعیت موجود در منطقه و تقویت سیستم ایجاد شده اتحادها مرتبط است. بنابراین دوجمله ای روتا-مورون یک ستون استراتژیک در دفاع از غرب است.

 

تعاملات جنگ اوکراین بر ژئوپلیتیک جهان فضایی

پایان جنگ سرد به معنای ناپدید شدن تدریجی دوقطبی آن زمان، بین ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی بود. این بر اساس تعادل نظامی و بازدارندگی هسته ای بود. بنابراین، به تدریج بقیه بازیگران بین المللی را در یک فضای واحد ادغام کرد. این همان «ظهور دیگران»است که فرید زکریا از آن سخن می گوید.

در این زمینه، جنگ اوکراین بیانگر رویزیونیسم روسیه، اراده غیرقابل برگشت آن برای تغییر نظم ژئوپلیتیک فعلی و پویایی آن است. ما با تلاشی برای وارونگی یا وارونگی روبرو هستیم که اگر تثبیت شود، نقطه عطف ژئوپلیتیکی را رقم خواهد زد که اگر جنگ غزه را در نظر بگیریم که قصد نداریم وارد آن شویم. این یک نوع جنبش ضد تز در توالی پویایی های هگلی است که جهانی شدن بر آن استوار است و بنابراین با منطق آن منسجم است. اینکه بگوییم در قرن بیست و یکم و در اروپا، فقدان ظرفیت صنعتی یک کشور را نمی توان با غرش توپ جایگزین کرد.وضعیت ویژه ای که روسیه می‌خواهد، در عمل به نوعی منطقه ای شدن فرآیند جهانی شدن و همراه با آن پراکندگی و عدم تقارن آن دلالت دارد. این بازگشت به ژئوپلیتیک جنگ سرد است، یعنی تقسیم جهان به حوزه های نفوذ.

نکته این است که جامعه بین المللی در تعادل، در هموستاز و دارای یک جزء اینرسی بزرگ است. هر گونه اختلال بر تمام قسمت های آن تأثیر می گذارد و عدم اطمینان ایجاد می کند، به طوری که سیستم به عنوان یک کل در برابر اختلال آن واکنش نشان می دهد. به همین دلیل است که برگزیت با مشکلات بزرگی روبرو شد. تغییرات در معاهده بین مکزیک، کانادا و ایالات متحده بود قابل توجه نیست؛ و اثرات اجرای تحریم ها به میزان قابل توجهی به تعویق افتاده و کاهش می یابد. در هر صورت، به دلیل واکنش پذیری و ترمیم کننده بودن اتوماسیون های آن، نمی توان چنین پارچه درهم تنیده ای را باز کرد. این در حالی اتفاق می‌افتد که در نتیجه همین فرآیند، «مرکز ثقل جهان» از کشورهای توسعه‌یافته به اقتصادهای نوظهور و به‌ویژه به چین تغییر می‌کند.

جهانی شدن باعث همگرایی بین اقتصادهای پیشرفته و نوظهور شده است. این امر با افزایش وابستگی متقابل بین همه آنها همراه بوده است. در نتیجه، اقتصاد جهانی به طور فزاینده ای چندقطبی شده است و در نتیجه، سلطه یا ظرفیت نفوذ غرب کاهش یافته است. علاوه بر این، آنچه در اوکراین رخ داده است نیز نشان داده است که مدل روابطی که از پایان جنگ سرد با روسیه دنبال شده است، به نوعی ناکافی بوده و به آن ادغام دست نیافته است. از نظر آموزشی، در نظر گرفته شده بود که از طریق جریانات (تجارت، گردشگری...)، توسعه علایق مشترک و دانش متقابل به دست آید. این مدل فاقد شدت بود. مثال جمهوری فدرال آلمان پس از جنگ جهانی دوم، احتمالات دیگری را روشن می کند.

 

 

ابعاد جنگ در اوکراین

 

معمول است که پدیده ها را با آنچه آشکارتر و بدنام ترین تعریف می کنند، کم اهمیت جلوه دادن و حتی نادیده گرفتن آنچه پنهان است. در مورد جنگ، این گرایش آن را به پدیده ای مادی و اساساً خشن تبدیل می کند. با این حال، بسیار فراتر از چنین پارامتری است. تا آنجا که هیچ توافقی در تعریف آن وجود ندارد، زیرا ماهیت سازمان یافته و سیاسی آن عنصر اساسی است و نه چندان شخصیت خونین آن. جنگ لزوماً یک فعالیت خشونت آمیز نیست، بلکه یک فعالیت لزوماً سیاسی است. علاوه بر این، به عنوان یک پدیده انسانی، از بعد فیزیکی که در آن رخ می دهد می گریزد و به سمت سطح احساسی حرکت می کند. ما با یک عمل ارتباطی روبرو هستیم که در آن خشونت فیزیکی، لزوماً ضروری نیست و پارامترهای اندازه گیری دیگری غیر از پارامترهای معمولی دارد.

جنگ بیش از هر چیز، برخورد قدرت هاست، درگیری در همه ابعادش. و نه اخلاقی است، نه عادلانه، نه اقتصادی و نه حتی نظامی، هر چند در این زمینه ثابت شود. این یک عمل سیاسی، یک عمل مدیریت قدرت است، به طوری که هر تحلیلی که بدون در نظر گرفتن این واقعیت انجام شود، یعنی تنها به یکی از سطوح اشاره شود، ناقص و در نتیجه نادرست و عمیقاً اشتباه است.

در این زمینه، جهانی شدن منجر به افزایش روابط و به نفع گسترش منافع کشورها شده است. در عین حال، رشد روابط با خود افزایش درگیری ها را به همراه دارد، زیرا اینها از وجود چنین روابطی ناشی می شود. اما همچنین محدودیت آنها، زیرا آنها همچنین بر بقیه روابطی که به آنها آسیب می زند تأکید می کنند و با تلاش برای بازگرداندن نظم شکسته واکنش نشان می دهند. مشکل این است که همانطور که می بینیم، درگیری های محلی می توانند جهانی شوند.

جنگ مستلزم وجود طیف گسترده ای از منافع متضاد در هر دو طرف است، چیزی که رشد روابط - و در نتیجه منافع - آن را به طور فزاینده ای دشوار می کند. در مورد اتحادها هم همینطور است. نتیجه این است که واقعیت به ترکیبی تبدیل می‌شود: کشورها پایگاه مشترکی از منافع مشترک دارند و علاوه بر آن، مجموعه‌ای بسیار کوچک‌تر در جایی که چنین نیست. در نتیجه، دولت‌ها از بسیاری جهات با هم همکاری می‌کنند - که قوانین مشترک را مجاز می‌سازد - اما در سایر موارد با هم رقابت می‌کنند. و در برخی - به میزان محدود - حتی ممکن است رقابت کنند.

بنابراین می توان نتیجه گرفت که جهانی شدن باعث شده است که منافع مشترک متعددی بین کشورها وجود داشته باشد که گروه بندی منافع و همسویی آنها در منطق «دوست و دشمن» که مستلزم عدم وجود منافع مشترک یا مشترک است، بسیار است. دشوار. آنچه در اوکراین اتفاق افتاده نشان می دهد که این امر حتی در خاک اروپا غیرممکن نیست. با بازگشت به پرونده مورد بحث، ابعاد آن نیز آن را به یک رویارویی پیچیده تبدیل می کند. روسیه درگیر دو درگیری سیاسی همزمان است. یکی با اوکراین، با شدت بالا و علاوه بر این، با اجزای ترکیبی که در پنج حوزه شناخته شده (زمین، هوا و فضا، دریایی، سایبری و شناختی) اتفاق می افتد. و دیگری مستقیماً با غرب (به معنای وسیع و از ایالات متحده، اتحادیه اروپا، ناتو گرفته تا ژاپن و کره جنوبی) که این جنگ بیان مادی آن است. حتی می توان آن را یک رویارویی نیابتی دانست که در آن جایگاه روسیه در جهان مشخص می شود و به دیگر فضاهای ژئوپلیتیکی منتقل می شود.

علت اصلی در واکنش ضعیف به اولین بحران اوکراین و ماهیت ناکارآمد تحریم های اعمال شده در مواجهه با روسیه در حال رشد به نظر می رسد یکی از عوامل محرک باشد.  بخش دوم جنگ اوکراین در بحران مهاجرت ساختگی بین بلاروس و اتحادیه اروپا که در تابستان سال 2021 آغاز شد، زمانی که بلاروس به تشویق این کشور پرداخت.

تعدادی از مهاجران، عمدتاً از آسیای مرکزی و خاورمیانه، که به منظور تسهیل نفوذ آنها به اتحادیه اروپا به اینجا آورده شدند. انگیزه این بحران، تردیدهایی بود که در غرب با انتخاب لوکاشنکو نخست وزیر بلاروس ایجاد شد. با این حال، به سختی می توان تصور کرد که بدون رضایت و حتی تشویق روسیه این اتفاق می افتاد. این اولین آزمایش قدرت قبل از انتقال چالش به مکان نهایی خود در اوکراین است.

این در حالی رخ داد که در سایه آن، در چهار ماه آخر سال، تجمع تدریجی و نه چندان محتاطانه نیروهای نظامی روسیه در مرز اوکراین رخ داد. چنین اقدامی تمرینی آشکار در دیپلماسی اجباری و مقدمه ای برای تهاجم به اوکراین است و با مشکلات فنی گازپروم در تامین انرژی ترکیب شد و به طور تهدیدآمیز استفاده از وابستگی به انرژی به عنوان یک سلاح سیاسی را نشان داد.

این اقدام، تلویحاً یا صریحاً، نوعی مذاکره اجباری بود. عدم موفقیت این استراتژی، همراه با قضاوت‌های نادرست نظامی و سیاسی، احتمالاً تهاجم را تسریع کرد. مداخله روسیه، موسوم به «عملیات ویژه»، همچنین از دستیابی اوکراین به ابتکار عمل نظامی با یک حمله متقابل، و بازپس گیری دونتسک و لوهانسک، جلوگیری کرد.

استدلال روسیه تحریک غرب به انقلاب نارنجی و اثرات سیاسی بی ثبات کننده آن را با آزار و اذیت کی یف علیه جمعیت روسی زبان و 14000 قربانی جنگ در شرق اوکراین مرتبط می کند. این، همراه با حضور ناتو در جایی که زمانی یخچال های امنیتی غربی اتحاد جماهیر شوروی بود، بخشی از گفتمانی بود که برای توجیه مداخله اش، حقایقی اجتماعی و سیاسی-اخلاقی فراهم می کرد. هدف از اقدام نظامی روسیه سریع و قاطع بود و با ابزارهای متعارف بزرگ در مقابل انفعال غرب متعجب و ترسناک اجرا شد. روسیه انتظار داشت که این عملیات کمی بیشتر از یک پیاده روی نظامی در حضور جمعیتی عمدتاً حامی و همکار باشد. با این استراتژی، که شامل یک جزء شوک و هیبت (که منجر به حداقل 8 میلیون پناهنده شد) و دخالت مستقیم در درگیری، روسیه خطرات را افزایش داد. با این کار، تعهد و اراده غیرقابل برگشت خود را ضمن تاکید بر ماهیت حیاتی و دائمی بازگشت خود به جایگاه یک بازیگر اصلی ژئوپلیتیک، ابراز کرد.

روسیه برای دستیابی به انفعال غرب، از یک سو، روی بازدارندگی ارائه شده توسط تسلیحات هسته‌ای و از سوی دیگر، روی پیامدهای اقتصادی، اجتماعی و انرژی مقاومت در برابر طرح‌های روسیه و مداخله در درگیری با حمایت از اوکراین حساب می‌کرد. و این، اگر فقط به دلیل عدم قطعیت موجود باشد. بنابراین یک درگیری کوتاه به نفع همه بود. جنگ بخشی از سیاست است، تابعی از سیاست. حتی می توان گفت که در طول توسعه آن، جنگ و سیاست - و حتی قبل از آن - یک چیز است. جنگ به عنوان یک رویارویی کامل و برخورد قدرت ها، تعیین می کند که مبارزه به هواپیماهای غیر نظامی نیز کشیده شود و چارچوب درگیری را در تقاضای آن هواپیما گسترش دهد که امکان دستیابی به اهداف مورد نظر را فراهم می کند.

این به لحاظ جغرافیایی - افقی - گسترش می یابد یا به صورت عمودی به ابعاد دیگر (افکار عمومی، اقتصاد...) حرکت می کند، به دنبال حوزه ای از پیروزی، جغرافیایی، بخشی یا تسلط است که بر حریف غلبه کند و پیروزی کامل را از نظر نظامی ایجاد کند. این باید به اصطلاحات سیاسی ترجمه شود - چیزی که ما معمولاً آن را صلح می نامیم - تا معنای یا معنایی داشته باشد. در هر صورت، عدم توجه به یک سطح از درگیری می تواند عامل شکست عمومی باشد.

در مورد مورد بحث، روسیه دامنه درگیری را به صورت افقی گسترش داده و در آفریقا مداخله کرده و جناح جنوبی اروپا را تهدید کرده است. و این کار را از طریق شرکت واگنر، یک شرکت نظامی خصوصی انجام داده است، که نه تنها در اوکراین، جایی که به عنوان یک نیروی نظامی تقریبا معمولی عمل کرده است، بلکه در لیبی و به طور کلی در کل نوار ساحلی فعال بوده است. جایی که مداخله طلا را در اختیار آن قرار می دهد که به آن کمک می کند تا تحریم را نجات دهد. به عنوان یک شرکت امنیتی خصوصی و از طریق استفاده کمتر محدودکننده از زور، حتی توانسته است فرانسه را از منطقه نفوذ سنتی خود یعنی فرانکفونی فرانسه خارج کند و خود را با قدرت های منطقه ای که بر منابع طبیعی کنترل دارند، همسو کند.

اتفاقاً، نقش شرکت واگنر و جانشینان آن، فراتر از نقش «پیمانکاران» - شخصیتی معادل که غرب از آن استفاده می‌کند، هر چند هرگز با اولویت یا به ضرر ارتش‌ها نیست، بلکه به عنوان یک مکمل سیاسی یا عملیاتی برای آنها - اشاره دارد. به عدم تحکیم سیاسی دولت روسیه. این روشی برای جنگ است - که در آن حتی زندانیان سابق را به کار می‌گیرند - که به مدل‌های رنسانس قبل از دولت، به چهره‌هایی مانند کاندوتییر، اگر نگوییم به جنگ‌سالاران مشخصه جنگ‌های فروپاشی در جهان سوم بازمی‌گردد.

شایان ذکر است که حوزه شناختی در این تعارض اهمیت کسب کرده است. منطق جنگ اطلاعات را به یک حوزه، صفحه رویارویی در همه سطوح: سیاسی، استراتژیک، عملیاتی و تاکتیکی تبدیل می کند. در واقع، اقدامات روسیه را می توان به عنوان اقدامات چند حوزه ای طبقه بندی کرد، زیرا آنها اقدامات کاملاً نظامی را با سایر اقدامات جنگ اقتصادی و در حوزه های شناختی و سایبری ادغام می کنند. در عصر دیجیتال، فضای مجازی به عنوان عنصر کلیدی رویارویی در حال ظهور است. بیخود نبود که جنگ از هر کجا از اینترنت و شبکه های اجتماعی قابل دسترسی بود. به همین دلیل، برخی ناظران آن را «نخستین جنگ جهانی سایبری» قرن بیست و یکم می نامند. در واقع، تأثیر اینترنت و حملات سایبری بر جنگ از نظر سرعت و وسعت بی‌سابقه بود. از این نظر، ارتش فناوری اطلاعات اوکراین نوعی شبه نظامی غیرنظامی بین المللی است، یعنی ارتشی از داوطلبان که از هر کجای دنیا و با کمک پلتفرم ها و شرکت های غیرنظامی بزرگ، همراه با قدرت های اساسا غیرنظامی دولت اوکراین به پاسخ دیجیتالی کمک کرده است.

از منظر شناختی نیز باید به کار خوب اوکراین در مقابله با اقدامات روسیه و حفظ انسجام و انعطاف اجتماعی اشاره کرد. شایان ذکر است مدیریت موفق یک گفتمان سیاسی که به خوبی با ارتباطات راهبردی همسو بود و این با بقیه کارکردها (Cimic، Infoops...) و سطوح تصمیم گیری همسو بود چنین همسویی - از نظر محتوا و مهمتر از همه، زمان بندی - نه تنها برای حمایت بین المللی - که از نظر مشروعیت و منابع و تسهیل کار سیاسی دولت های غربی در رابطه با شهروندانشان تحقق یافته است - برای ارائه قابلیت های مرتبط اساسی است. به نیروهای مسلحی که اگرچه از سال 2014 در تمرینات جنگی آموزش دیده بودند، در مقایسه با روسیه از توانایی‌های ناچیزی برخوردار بودند. بلکه برای هدایت تلاش های جنگی در همه سطوح و با هدف ارائه اقداماتی با اثرات هم افزایی مسائل شناختی در قلب سیستم های دموکراتیک قرار دارند. حق مؤثر اطلاعات دقیق و کثرت اطلاعات معیاری برای سنجش کیفیت دموکراتیک یک جامعه است. در این زمینه، اروپا نیز تکالیف خود را در قالب رویه‌های استاندارد انجام داده است که اگرچه بهبودها همیشه ممکن و مطلوب است، اما به معنای تابع قانون بودن دولت است. این امر منجر به تعلیق رسانه‌های مهمی مانند روسیه تودی و اسپوتنیک نیوز، به درخواست شورای اروپا در مدت کوتاهی پس از حمله به سال 2022 شد. اخبار هر دو کانال با تزهای مسکو و توانایی آنها برای تأثیرگذاری بر افکار عمومی که می تواند به نفع یک کشور خارجی تغییر یابد. این اقدامات به عنوان استثنایی و نتیجه یک زمینه جنگ ارائه شد. همه پلتفرم‌های دیجیتال بزرگ اروپایی از این اقدامات مسدودکننده پیروی کردند و از اثربخشی آنها اطمینان حاصل کردند. این ما را به پرسش استفاده نظامی از قابلیت‌های غیرنظامی شرکت‌های بزرگ و کوچک می‌رساند که فناوری‌ها و برنامه‌های کاربردی نامعلوم را به سلاح تبدیل کرده است. اینها - به ویژه سکوهای تجاری بزرگ - وسایل را فراهم کردند.

فناوری، ابزاری برای مقابله موثر با اقدامات روسیه

بنابراین، پیشرفته‌ترین نرم‌افزارهای تجاری، همراه با فناوری‌ها و برنامه‌های کاربردی مصرف‌گرا، تغییر کاربری داده و برای اهداف تسلیحاتی مورد استفاده قرار گرفته‌اند. این از تصویربرداری حرارتی تا سیستم‌های هدایت، از تراشه‌های ماشین لباسشویی تا پهپادهای تجاری، از چاپگرهای سه بعدی تا فناوری هولوگرام و سیستم‌های آموزشی واقعیت مجازی (VR) را شامل می‌شود.

شرکت هایی مانند مایکروسافت و کلودفلر با فعالیت در سایر نقاط جهان به تقویت شبکه اوکراینی کمک کرده اند. در واقع، بلافاصله پس از تهاجم، 5000 ماهواره را به کار گرفت تا از عملکرد اینترنت استارلینک اطمینان حاصل کند، در حالی که سایر شرکت های فضایی تجاری، سنجش از دور و ارتباطات ماهواره ای و همچنین اطلاعات را ارائه می کردند. برخی دیگر برنامه‌های تلفن همراه را با سیستم‌های آپلود تصویر و مکان‌یابی جغرافیایی یا ربات‌های گفتگو برای تبادل اطلاعات ارائه کردند که شهروندان عادی را به عوامل بالقوه تبدیل کرد. گذار از یک جنگ جنبش - شکست تلاش برای تصرف کیف - یک جنگ مواضع، یک برخورد اقتصادی و حتی توانایی های صنعتی و تسلیحاتی را به همراه داشت.

منطقه خاکستری و جنگ اقتصادی

عنصر دیگر بازدارندگی متعارف مورد استفاده روسیه اقتصاد است. این تهاجم با ترکیبی از افزایش نرخ بهره، افزایش تورم و عدم اطمینان به طور همزمان بر روی اقتصادهای دارای بدهی بالا همراه بود. بنابراین، طولانی شدن درگیری همچنین یک اثر بازدارنده خواهد داشت که به پذیرش نتایج تهاجم به عنوان یک داده کمک می‌کند. عدم قطعیت جنگ، نشانگرهای ریسک سیاسی را افزایش داده است که در اقتصاد، قیمت مواد خام، قیمت مواد اولیه منعکس شده است. اعتماد بنگاه ها، پیوندهای تجاری و بی ثباتی مالی. در واقع تقریباً همه کشورهای جهان تحت تأثیر این تهاجم قرار گرفتند. جنگ اوکراین، از منظر غربی، هم به موقع و هم گسست یک رابطه وابستگی تامین انرژی بود که از قبل از پایان جنگ سرد در گرماگرم منافع و اعتماد متقابل رشد کرده بود. سرمایه ای که از نظر اعتماد به سختی قابل شمارش است، هدر رفته است.

نکته این است که به تعویق انداختن یک تهاجم تا فوریه - زمانی که می‌توانست در ماه اکتبر و حتی زودتر از آن اجرا شود - به اروپا فرصت کافی داد تا روابط انرژی خود را سازماندهی کند، حتی اگر از نظر کارایی و هزینه آسیب ببیند. در منطق استراتژیک روسیه، این یک اشتباه محاسباتی جدی بود که بسیاری از اثرات مورد نظر را خنثی کرد. «زمستان نارضایتی ما» ممکن نشد. جنگ همچنین باعث شده است که سیاست امنیتی و دفاعی اتحادیه اروپا بازتعریف شود. با حمله روسیه و ابزارسازی نظامی انرژی، اتحادیه اروپا مجبور به اعتراف به شکست چندین دهه تعامل سازنده با روسیه شده است. و همچنین مجبور شده است. بازگشت ایالات متحده - هرچند جزئی - به اروپا و حمایت و تعامل با اوکراین آن را به یک بازیگر ثانویه تبدیل نمی کند. در واقع، روسیه و اتحادیه اروپا، تا زمان تهاجم، به سمت وابستگی متقابل اقتصادی در حال تکامل بودند. روسیه برای توسعه خود به فناوری نیاز دارد. و به نوبه خود مصرف کننده محصولات اروپایی است. از سوی دیگر، اروپا به امنیت انرژی و مواد خام یافت شده در قلمرو سیبری نیاز داشت. بازارهای روسیه نیز بازارهای عالی برای محصولات اروپایی بودند. تهاجم به اوکراین را می توان به نوعی عملی جنگ اقتصادی و انرژی علیه اروپا و گسست کامل از پویایی چند دهه ای نزدیکی که در بالا به آن اشاره شد تلقی کرد. اما این ارقام تنها روندی را نشان می‌دهند که تثبیت نشده است، به همین دلیل است که تأثیر جنگ اوکراین فقط متوسط بوده است.

روسیه، از نظر اقتصادی، اساساً یک صادرکننده ناکارآمد از نظر اقتصادی مواد خام است و فرآیند صنعتی زدایی را پشت سر گذاشته است. بیش از 50 درصد از تدارکات اروپا از روسیه تامین می شد زیرا سیستم زیرساختی آن را به گزینه کارآمدتر تبدیل می کرد. جنگ به این معنا یک شوک عظیم و تاریخی انرژی را برانگیخت - روسیه صادرات گاز خود را تا 80 درصد کاهش داد - که به دلیل نامشخص بودن حل آن، اقتصاد اروپا را تحت تأثیر قرار داد که شاهد فروپاشی انتظارات پس از همه‌گیری بود. هرگز پیش از این، حتی در جنگ سرد، روسیه از انرژی به عنوان سلاح استفاده نکرده بود.

رویارویی روسیه و غرب در جایی اتفاق می افتد که به عنوان منطقه خاکستری تئوریزه شده است. پیچیدگی روابط بین‌الملل فضای خاصی را به روابطی داده است که از نظر جهانی کاملاً دوستانه نیستند، اما نه به این دلیل - و به دلیل منافع در سایر حوزه‌هایی که آنها را لنگر می‌اندازد - به رویارویی نظامی می‌رسد. عواقب پارگی و تخریب ما با استراتژی رویارویی سیاسی روبرو هستیم که همزمان و به شیوه ای تقریباً غیرمتمایز، اقدامات مسالمت آمیز را با منافع مشترک و اقداماتی که در سایر زمینه ها شبه خصمانه هستند، اما مستقیماً شامل تخریب نمی شوند، ترکیب می کند. یا خونریزی در این فضا، رفتار طرفین به درستی مسالمت آمیز نیست. در واقع، این پرخاشگری است که آنها نیز با آن آغشته شده اند که آنها را از رفتار معمولی متمایز می کند. اما این اقدامات آشکارا خصمانه نیستند. آنها در فضای بین دو عبارت قرار دارند. آنها با ابزارها، نه به ندرت از قدرت سخت، اما نه نظامی، بلکه اغلب اقتصادی یا موارد دیگر، تحقق می یابند. قدرت اقتصادی از نظر مفهومی در قدرت سخت قرار دارد. و این نیز در حالی است که صلح و جنگ از طریق وضوح رفتاری که به آن اشاره می‌کنند، به‌عنوان جذاب‌کننده و قطب‌کننده عمل می‌کنند.

اینها اقدامات غیردوستانه ای هستند که در عین حفظ سایر اقدامات غیر دوستانه و جلوگیری از آنها انجام می شود. این اقدام اعلام نشده، هر چقدر هم که مرتکب مشکوک باشد، اجازه می دهد تا بقیه روابط با کشوری که هدف اقدام خصمانه است، حفظ شود. بنابراین، مفهوم منطقه خاکستری یادآوری می کند که جنگ، صلح و مدیریت سیاسی واقعیت های همپوشانی دارند، کارکردهای جدایی ناپذیر، با هدف متحد شده اند. اینها ابزار کاملاً نظامی نیستند، که چندان قابل مشاهده یا مبهم نیستند. در واقع این فضا امکانات استفاده از نیروهای مسلح را محدود می کند و هماهنگی غیرعادی دستگاه ها را ملزم می کند.

به دلیل مزایایی که ارائه می دهد و عوارض اندکی که شامل می شود، رفتار مشخصه قدرت های تجدیدنظرطلبی مانند روسیه است، یعنی آنهایی که به دنبال دگرگونی نظم مستقر هستند که در حالی که تظاهر به تسلیم شدن در برابر آن می کنند، سرپیچی می کنند. اقدامات در این هواپیما، هر چند خصمانه، محدود است، خشونت فیزیکی مستقیم، یعنی خونریزی، با تمام محکومیت های بین المللی که به دنبال دارد، ندارد. علاوه بر این، به شیوه ای اعلام نشده، اگر نه پنهان، انجام می شود.

در زمینه نظری، زمان تهاجم به اوکراین نمی‌توانست از نظر سیاسی مناسب‌تر برای انتقال رویارویی به سطح اقتصادی باشد. غرب هنوز به طور کامل از بحران مالی 2008 بهبود نیافته بود و برای مقابله با همه‌گیری کووید-19 مجبور به بدهی‌های بیشتری شده بود. گویی بحران‌های همپوشانی کافی نبود، پایان کووید در نتیجه تغییر در الگوهای رفتار مصرف‌کننده و ناتوانی در سازگاری، عدم تعادل قابل توجهی بین عرضه و تقاضا ایجاد کرده بود. این وضعیت به موازات آغاز خصومت‌ها، شوک عرضه‌ای به همراه داشت که رویارویی با غرب را به یک رویارویی اقتصادی تبدیل کرد، و طولانی شدن عملیات نظامی، وقایع‌سازی جنگ را به اقدامی برای مالیات اقتصادی و اجتماعی تبدیل کرد. در واقع اقتصاد جهان و به‌ویژه اقتصاد غرب در دو سال قبل از جنگ از یک سو شکنندگی خود را در مواجهه با روی هم قرار دادن بحران‌ها و از سوی دیگر عدم انعطاف‌پذیری خود را برای انطباق نشان داد. به تغییرات در تقاضا ناشی از اصلاح الگوهای مصرف کننده. روسیه نیز به نوبه خود، در هشت سال گذشته خود را برای پاسخ‌های احتمالی به چالش خود آماده کرده بود و 600 میلیارد دلار ارز خارجی برای مقابله با تحریم‌های احتمالی اتحادیه اروپا انباشته کرده بود. ما باید تلاش فدراسیون روسیه برای دلارزدایی را اضافه کنیم که همزمان با تلاش چین برای تضعیف دلار به عنوان ارز مرجع و بین المللی کردن پول آن است. نبرد نهایی برای برتری جهانی بین دو ابرقدرت برای ارز مرجع خواهد بود. به دنبال این پویایی، سیستم مالی جهانی به سمت تکه تکه شدن و چندقطبی پولی جذب می شود. تلاش‌هایی که کشورها برای کاهش اثرات همه‌گیری انجام داده بودند، هرگونه واکنش کوتاه‌مدت را از نظر سیاست‌های اقتصادی محدود می‌کرد. بنابراین، پیامدهای اقتصادی، مالی و اجتماعی جنگ با پیامدهای دیپلماتیک و نظامی ترکیب شد و تأثیرات آن بر افکار عمومی، چارچوب سیاسی را که تا آن زمان وجود داشت، زیر سؤال برد. درگیری دور در دنیایی که قبلا پشت پرده آهنین بود.

در مجموع، بین 23 فوریه 2022 و 25 فوریه 2023، اتحادیه اروپا 10 بسته تحریمی جداگانه را اجرا کرده است که تحریم های اقتصادی را پوشش می دهد که بخش های مالی، انرژی، حمل و نقل و فناوری را پوشش می دهد. این شامل 1473 فرد و 207 نهاد است. غرب حدود 324 میلیارد دلار از ذخایر ارزی بانک مرکزی روسیه را مسدود کرد که بیش از نیمی از ذخایر آن بود که ارزش آن به 640 میلیارد دلار می رسید. بانک‌های روسیه از سوئیفت قطع شده و در لیست تحریم‌های مسدودکننده کامل قرار گرفته‌اند، برخی از آنها مانند Sberbank و VTB که بزرگترین آنها در کشور هستند. بیش از هزار شرکت چندملیتی روابط خود را با روسیه قطع کرده یا به میزان قابل توجهی کاهش داده اند، که بزرگترین آسیب پذیری آن سطح وابستگی تکنولوژیکی آن به کشورهای اروپایی - مانند آلمان و فرانسه - و به ویژه در رابطه با نیمه هادی ها است. این کاستی اخیر حتی بر عملیات نظامی نیز تأثیر گذاشته است. در نتیجه محدودیت های واردات نفت، روسیه در سال 2022 حدود 175 میلیون دلار در روز، به صورت مطلق، یعنی به قیمت بازار، از دست داد. با این حال، این کشور موفق شده است این صادرات را به مشتریان جدیدی از جمله چین، هند و ترکیه - که 70 درصد نفت حمل شده از طریق دریا را خریداری می کنند - هدایت کند که نفت خام روسیه را با قیمت های بسیار تخفیف خورده و با قیمت بسیار پایین تر از برنت خریداری می کنند. برای ارزیابی بزرگی این پدیده، کافی است بگوییم که در ابتدای سال 2022، روسیه کمتر از 2 درصد واردات هند را تامین می کرد، اما اکنون در مسیر تبدیل شدن به بزرگترین تامین کننده واحد خود است. این به آن اجازه می دهد تا تراز حساب جاری مثبت داشته باشد، که تداوم اقتصادی جنگ را فراهم می کند، چیزی کاملاً اساسی و تعیین کننده بنابراین، یک سال پس از شروع جنگ، با افزایش قیمت‌ها و پس از هدایت تجارت خود از کشورهایی که تحریم‌ها را به کشورهایی که تحریم نمی‌کنند، روسیه توانسته است سطح صادرات نفت خود را حفظ کند، حتی اگر حداکثر قیمت پرداخت شده برای اورال باشد. کمتر از حداکثر تعیین شده توسط اتحادیه اروپا است. در واقع، این کشور موفق شد تولید نفت خود را 2 درصد و درآمد صادراتی خود را با 20 درصد افزایش به 218 میلیون دلار در روز برساند. در اکتبر 2022، کل صادرات نفت در حال حاضر 7.7 میلیون بشکه در روز بود که تنها 400000 بشکه در روز کمتر از سطح قبل از جنگ بود. بنابراین صادرات نفت خام روسیه نسبت به قبل از جنگ تقریباً بدون تغییر باقی ماند. یک بن بست بی نهایت در اوکراین همانطور که فرض شده است، نتیجه درگیری بین اروپا و روسیه را در دست توانایی های صنعتی و اقتصادی هر دو طرف می گذارد. بر این اساس، به نظر می‌رسد اقتصاد روسیه قوی است و جی‌پی مورگان رشد تا سال 2023 را بیش از 3 درصد در سال 2023 و 1.8 درصد در سال 2024 تخمین زده است، در حالی که برای اقتصادهای اتحادیه اروپا به ترتیب 0.6 درصد و 1.3 درصد برآورد شده است. مانند تمام جنگ‌ها، سطح مخارج دولت برای حفظ آن لازم است n عملیات نظامی به تداوم کمک کرده است. فعالیت اقتصادی روسیه در میان تلاطم، تضمین اشتغال کامل (بیکاری در 3٪) و حتی افزایش 5.2٪ دستمزد متوسط مشکل بعداً پیش خواهد آمد، زمانی که جنگ متوقف شود و پویایی جدیدی از تعدیل بازار ایجاد شود، باید به تمام تعهدات به تعویق افتاده، به ویژه تعهدات مالی و کمبود سرمایه گذاری اجتماعی و زیرساختی انباشته پرداخته شود. این امر هم با بی اعتمادی به آنچه اتفاق افتاده و هم وابستگی به کالاهای سرمایه ای غربی تشدید می شود، به طوری که می توان انتظار داشت خسارت درازمدت آن بسیار قابل توجه باشد.

نتیجه گیری

Occidere  از کلمه لاتین occidere گرفته شده است. بنابراین مکانی است که خورشید در آن فرو می ریزد، نه آنقدر فضای جغرافیایی که یک جهت. واقعیتی مبهم که به هر حال در حال از دست دادن قدرت نسبی است. در نتیجه جهانی شدن، جهان به سمت شکل فزاینده ای از تعادل چند قطبی در حال حرکت است. چندقطبی که با توجه به ماهیت ناپایدارش، بار دیگر به نظر می رسد در حال انتقال به سوی یک دوقطبی جدید است.

تعریف مفهومی آن را می توان به صورت مجموع اصطلاحات فیزیکی و فکری انجام داد. نرم‌افزار غرب تمدنی خواهد بود که بر اساس ایده‌آلی‌سازی فرهنگ‌های متنوع و نسبتاً نزدیک، یعنی هسته‌ای از کدهای ارزش‌شناختی مشترک و ثمره یک تاریخ مشترک ساخته شده است. و سخت افزار، بعد فیزیکی آن، در شبکه ای از اتحادهای نظامی تجسم می یابد که همگرایی و تطابق منافع، اما بالاتر از همه ارزش ها را تضمین می کند. پیوند فراآتلانتیکی بسیار مهم است. اسپانیا، نه تصادفاً، یک فضای مرکزی را اشغال می کند، همانطور که در نقشه ها نشان داده شده است که در آن، غرب در مرکز آن به تصویر کشیده شده است. دلیل آن در جغرافیاست، در فاصله ای مشابه با نقاط قابل توجه جغرافیایی (کیپ هورن، تنگه برینگ، دماغه امید نیک.) اما این مرکزیت مرکزی که چنین مزیت های تاریخی به کشور ما بخشیده است، فرار را برای آن دشوار می کند. پویایی ژئوپلیتیکی جهانی شده و به هم پیوسته

بیش از چند جنگ شکست دیپلماسی است. به ویژه جنگ اوکراین است. لیدل هارت، از تجربه خود در جنگ جهانی اول، نمونه بارز چنین شکست هایی، به این نتیجه رسید که خاتمه یک درگیری باید تضمین کننده صلح در آینده باشد، که بهترین راه حل های مذاکره را ایجاد می کند. در حالی که کیسینجر، در همین راستا، خاطرنشان کرد که "در برخورد با دشمن شکست خورده، پیروزمندان در طراحی توافقنامه صلح باید گذار از ناسازگاری را برای ایجاد پیروزی به آشتی لازم برای صلح پایدار ضروری کنند. در  این راستا، باز هم از نظر لیدل هارت، پایان جنگ جهانی دوم به دلیل درخواست متفقین برای تسلیم بی قید و شرط به تعویق افتاد. این رویکرد بیش از حد مستقیم بود و باعث مقاومت سرسختانه آلمان شد. شایان توجه است که هیچ راه حلی برای مناقشه به خودی خود لزوماً خوب نیست، نه شکست اوکراین، نه ضعف و حتی چندپارگی روسیه، و نه جایگزینی چارچوب روابط جهانی. همه، حداقل، نقطه ای از خطر شدید را در بر می گیرند.

علاوه بر این، و بدون پرداختن به ملاحظات و متغیرهای دیگر، تراز مثبت حساب جاری روسیه به این کشور فضایی برای طولانی کردن عملیات نظامی خود می دهد. همچنین مواضع و اهداف متحدان اروپایی متفق القول نیست، که برای صلح در مذاکرات مهم است. در هر صورت، انتشار مجدد معاهده برست- لیتوفسک در قرن بیست و یکم ایده خوبی برای آینده نیست. قابل توجه است، و این ممکن است دوباره در اوکراین باشد، که پایان مذاکرات بسیاری از جنگ ها، طرفین را به پذیرش مواضع میانجی سوق می دهد که قبلاً آنها را رد کرده بودند و آنها را مغایر با حیثیت و منافع خود می دانستند. بنابراین، پس از پایان تهاجم، رزمندگان به مواضع اولیه روانی خود باز می‌گردند. در این منطق، زمان بندی جنگ، از نظر لوتواک، دارای عنصر مثبتی است که درگیری ها باید تا زمانی که خاموش شوند، شعله ور شوند تا در موقعیتی قرار گیرند که به صلحی پایدار دست یابند. و در نقطه ای که به آن رسیده است، نمی توان اجازه داد که صلح به دست آمده پله ای برای مذاکرات بیشتر باشد، یعنی تکرار آنچه به عنوان استراتژی سلامی شناخته می شود. همانطور که برودی اشاره می‌کند، جنگ‌ها از دوران باستان به سمت آغازی واضح و ناگهانی و پایانی به همان اندازه روشن و ناگهانی گرایش داشته‌اند... در دوره‌های بعد از جنگ‌ها، آشتی بسیار سریع و به‌طور چشمگیری گسترده بوده است. زمان‌ها، سخت نبود...، اما ما در دوران مدرن که کل مردم در آن درگیر بوده‌اند، چیزی بسیار مشابه دیده‌ایم.

ناپلئون از خورشید آسترلیتز در حرنگوی واترلو خود صحبت کرد. و در حالی که تاریخ خود را تکرار نمی کند - هر چقدر هم که قافیه باشد، یا این کار را به صورت مسخره انجام دهد - نباید فراموش کرد که مدل های چندقطبی قرن نوزدهم اروپا در نهایت به جنگ جهانی اول و دوقطبی منجر شد. بنابراین، در صورت تثبیت، تلاش روسیه منجر به تغییر ساختاری عمده در چارچوب روابط بین‌الملل می‌شود که به نوبه خود نه تنها به رکود، بلکه به معکوس شدن روند جهانی شدن منجر می‌شود. این امر به نوبه خود منجر به تغییرات ساختاری در اقتصاد جهانی - به ویژه در سمت عرضه - می شود و به گسستگی چارچوب روابط اقتصادی بین المللی که از زمان جنگ جهانی دوم به بعد جهان را شکل داده است.

از سوی دیگر، توافق نهایی روسیه و آمریکا در مورد اوکراین که جهان را به دوران جنگ سرد بازگرداند، در اجرای آن مشکلاتی مشابه توافق پرتغالی-اسپانیایی توردسیلاس (1494) در آن زمان داشت، حتی اگر لاته توسط تحریم های پاپ مشروعیت یافت و جهانی شدن آنچنان پیشرفته نبود. در فصل درس‌های آموخته‌شده، ارزش دارد که اهمیت فناوری و حوزه‌هایی مانند حوزه شناختی را برجسته کنیم که ورود آنها به این معارضه، جمعیت را کمتر از چارچوب نظارتی دولت‌ها تحت فشار قرار می‌دهد. اقدام اتحادیه اروپا با اتخاذ - به عنوان گروهی از دموکراسی های پیشرفته و با مشروعیتی که این امر مستلزم آن است - از تنش و مشروعیت زدایی این افراد به صورت فردی اجتناب کرده است.

و از نظر فناوری، سهم پلتفرم های بزرگ در موفقیت جنگ. اما همچنین استفاده از فناوری‌های غیرنظامی برای اهداف نظامی را برجسته می‌کند، به گونه‌ای که به دلیل ماهیت سیستماتیک و گسترده آن، از مفهوم COTS - فناوری‌های دوگانه - فراتر می‌رود، زیرا به جنبه‌هایی مانند هوش ماهواره، یکپارچه‌سازی اطلاعات، ارتباطات و حتی اسلحه (رباتیک، پهپاد...). می‌توان گفت که جنگ اوکراین دولت‌ها را وادار کرده است که بیشتر درباره پایگاه‌های صنعتی خود برای یک درگیری با شدت بالا (مانند نیاز به مهمات مازاد...) تجدید نظر کنند و این کار را در کنار چابکی و انعطاف‌پذیری زنجیره‌های تامین انجام دهند. با توجه به ماهیت اقتصادی جنگی که روسیه برای غرب ایجاد کرده است، برای ارزیابی مرحله و تحول آن، نگاه به شاخص‌های اقتصادی مانند شاخص‌های بورس، یوریبور یا تورم نیز بد نیست. جنگ با تشدید افزایشی که از سال 2021 اتفاق افتاده بود و به دلیل گذرا تلقی می شد، اصلاح نشده بود، قیمت کالاها را تشدید کرد. این منجر به تورمی شد که برای چندین دهه در منطقه مشاهده نشده بود. این امر به نوبه خود به درآمد قابل تصرف منتقل شد و به همراه آن به سمت رشد و اشتغال سوق یافت و اثرات ناگهانی و پیش بینی نشده خود را در بازارها افزایش داد. ساختار اجتماعی در طول بحران های قبلی به مرزهای خود رسیده بود92 جنگ علیه اروپا به عنوان یک شوک عرضه و انرژی تصور می شد. در نهایت، معمولاً برای تأکید بر ماهیت علمی و قطعی نتایج به دست آمده، به واژه ژئوپلیتیک به صورت مفرد اشاره می شود، اما این یک اشتباه است. ژئوپلیتیک با توجه به مرجع انتخاب شده، تصورات و منطق کسانی که آن را فرموله می کنند، و زمان بندی و توالی طرح آن متفاوت است. بنابراین، ژئوپلیتیک های زیادی وجود دارد، از قطب شمال تا آسیای مرکزی، از اروپا تا آسیا و اقیانوسیه، از ژئوپلیتیک هند تا ژئوپلیتیک چین یا جنوب جهانی. و همه آنها با توجه به چارچوب زمانی یا مرجع ایدئولوژیک یا فکری که انتخاب می کنیم متفاوت هستند. یک جهان چند قطبی لزوماً ژئوپلیتیک های متعددی را در بر می گیرد. تحولات جنگ اوکراین بیش از تعداد معدودی از آنها را از بین برده است. و جنگ چیزی کمتر از تنظیم مجدد خونین روابط ژئوپلیتیکی، صرف نظر از شرایطی که در آن ایجاد شده است، نیست. این نشان دهنده افزایش درگیری های جهانی است، در جهانی که از سال 2015، سطح هزینه های نظامی خود را افزایش داده است. این یک سناریوی بسیار پیچیده است. بنابراین، منطق متناقض نه جنگ، بلکه کنش سیاسی ناب به این معناست که تهاجم به اوکراین، به دور از همدلی با مردم، در خدمت تثبیت آن به عنوان یک دولت-ملت بوده است. و ما را به لحظات و استراتژی‌های جنگ جهانی اول بازگردانده است، درگیری که حتی توسط کسانی که از نظر سیاسی جنگ را هدایت می‌کنند، برانگیخته است.

اما بعضی چیزها یکسان نیستند، حتی اگر شبیه هم باشند. تناقضات ظهور چین - توسط ژاپنی‌های آن زمان - و وضعیت آن به عنوان یک رقیب سیستمی، البته یکی از متغیرهای بزرگی است که آینده را تعیین می‌کند. دوجمله ای اقتصادی که توسط چین و ایالات متحده تشکیل شده است، منافع متقابل را به همراه دارد، حتی اگر در صورت فروپاشی چین، آسیب دیده ترین طرف باشد. به همین دلیل است که تقابل آنها فقط اقتصادی نیست. ایالات متحده از نظر تولید ناخالص داخلی اسمی از چین پیشی می گیرد - اما نه اگر ارقام از نظر برابری اقتصادی در نظر گرفته شود - بلکه اساساً فناوری است، زیرا فناوری و نوآوری آینده را تعیین می کند و تغییر پارادایم را امکان پذیر می کند. این به نوبه خود در خدمت حفظ حال است. و بنابراین تا زمانی که بتوانیم ادامه خواهیم داد.

و اگر تکامل مشترک چین-آمریکایی محدودیت هایی داشت که احتمالاً تا سال 2013 از آنها فراتر رفته بود، روند روسی-چینی نیز چنین بود و احتمالاً اینها در آسیای مرکزی و قطب شمال یافت می شوند. در آسیای مرکزی بیشتر از قطب شمال، حتی اگر این دومی به طور قطع از حاشیه گریخته و به جهانی شدن پیوسته باشد. و با آن تعارض دارد. آسیای مرکزی قادر است محور راحتی روسیه و چین را بشکند، به این معنا که خروج روسیه در پی جنگ اوکراین همراه با خروج آمریکا از منطقه ممکن است خلاء اضافی ایجاد کند که احتمالاً توسط چین پر خواهد شد. اول از نظر اقتصادی، با جایگزینی روسیه به عنوان شریک اول کشورهای منطقه، که بخشی از "خارج نزدیک" است.

دسترسی چین به منابع انرژی بر منافع روسیه برای کنترل بخش انرژی در منطقه تأثیر می گذارد. و، گویی این کافی نیست، موفقیت برنامه جاه طلبانه جاده ابریشم و کمربند ممکن است به پوشش استراتژیک روسیه - حتی برای مناطق داخلی آن - منجر شود و آن را بیش از پیش به چین وابسته کند. چین و هند بازیگران کلیدی قرن آسیایی هستند، اما مشترک اندکی یا هیچ چیز مشترکی ندارند. و از نظر تاریخی تا همین اواخر همدیگر را همسایه نمی دانستند. هند می خواهد در قرن بیست و یکم بازیگر و قهرمان اصلی باشد و نه صرفاً یک قدرت متعادل کننده. بنابراین، ظهور چین - و حمایت آن از پاکستان - را به عنوان یک چالش استراتژیک عمیق می بیند. اما نه می داند چگونه به اولی دست یابد و نه چگونه به دومی رسیدگی کند. در این زمینه، هند و پاکستان صلح آمیز را انتخاب کرده است، در حالی که در مورد مهار صریح چین و نبستن درهای روابط با کشورهایی مانند روسیه یا ایران که خود با واشنگتن در تضاد هستند، ابهام دارد. کشوری که با توجه به مسائل همسو شده و به دنبال خودمختاری استراتژیک است. جنگ در اوکراین به تنشی که دو قطبی چین و آمریکا اروپا را تحت فشار قرار داده است، می افزاید. این بدان معنی است که اروپا به عنوان یک کل، و سپس هر کشور - در آن صلاحیت ها که واگذار نشده اند - باید خودش تصمیم بگیرد. این موضوع بر اتحادیه به عنوان یک کل تاکید می کند و منجر به عدم انسجام می شود. تهاجم روسیه ممکن است تا سال 2021 بیش از دو برابر تولید ناخالص داخلی اوکراین خسارت وارد کرده باشد و مسئله غرامت جنگی و بازسازی کشور مسائلی هستند که دوباره مطرح خواهند شد.

با توجه به شکست سیاست‌های تعامل و نزدیک‌شدن که جنگ به پایان رسانده است، آینده به راهبردی است که باید با روسیه دنبال شود. از سوی دیگر، اخراج روسیه از اروپا به معنای واگذاری آن به چین است. ما باید نورهای بلند خود را به نمایش بگذاریم و از لحظه عبور کنیم. بنابراین، حفظ روسیه به‌عنوان یک دولت، برای اروپا که به جغرافیای آن تعلق دارد، حتی به خاطر منافع شخصی، به دلیل پتانسیل، منابع و مجاورت آن، یک ضرورت ژئوپلیتیکی است. به تاریخچه آن اشاره نکنیم. سهم فرهنگ روسیه در تمدن غرب بدون تردید است. تنها گزینه این است که بر استراتژی قبلی نزدیک‌شدن پافشاری کنیم، هرچند از نظر ضرب‌الاجل‌ها، شدت روابط و قوت اصلاحات دموکراتیک، سخت‌تر باشد یک گزینه معتبر نیست، زیرا خطراتی که نشان داده شده است، دوباره زنده می شود. همانطور که کیسینجر اشاره کرد، "موقعیت مذاکره پیروزها همیشه با گذشت زمان کاهش می یابد. طرف ضعیف تنها گزینه خرید زمان در برابر دشمنی را دارد که می بیند؛ مذاکرات طبق منطق درونی خودش در جریان است.

قدرت نسبی ایالات متحده با رشد سایر ایالت ها کاهش یافته است. برای اجرای سیاست هایش به اتحاد با اروپا و همفکری آن نیاز دارد. برای این منظور، نیاز به تفاهم و هماهنگی سیاسی باید تکرار شود. پیوند ترانس آتلانتیک و همراه با آن ناتو بیش از هر زمان دیگری ضروری است. تعامل مجدد قطعی روسیه با غرب بدون شک مواضع غرب را علاوه بر مزایای بی شمار دیگر، تقویت خواهد کرد. همچنین شایان ذکر است که اتحادیه اروپا به سه بحران متوالی همه گیر و پس از همه گیری با موفقیت پاسخ داده است که بدون شک به تحکیم همه سیاست های آن کمک کرده است. این که توانسته است بر چالشی مانند آنچه که توسط روسیه ایجاد شده غلبه کند، نقطه عطف دیگری در ساخت آن با سرریز است. و تعامل این کشور با اوکراین، که در تلاش‌های جنگی آن نقش مؤثری داشته است، حتی ممکن است نمایانگر تولد آن به عنوان یک قدرت ژئوپلیتیکی و همچنین بیانگر استقلال استراتژیک آن باشد که توانسته است آنچه را که اروپایی است، البته به بهای آن، اروپایی‌سازی کند. افزایش هزینه های نظامی و تسلیحاتی اعضای خود؛ این تجدید حیات نهایی مشکل قدیمی جایگاه آلمان در اروپا شایسته است که با آرامش مورد تحلیل قرار گیرد. همانطور که شکسپیر نوشته است: "توت فرنگی در زیر گزنه رشد می کند و خوش طعم ترین میوه ها در همسایگی درشت ترین گونه ها رشد می کنند و می رسند. در این زمینه، و در حالی که جهان به سمت یک دوقطبی جدید حرکت می کند، می توان نتیجه گرفت که جنگ در اوکراین، فراتر از دلایل و دلایل آن، درک آن از نظر ژئوپلیتیک دشوار است. این جنگ نه متعلق به منطق ژئوپلیتیک است و نه از آن تبعیت می کند. خارج از مکان و زمان است و روسیه را به ابرقدرتی که قبلا بوده تبدیل نخواهد کرد. دو درصد از تولید ناخالص داخلی جهان کافی نیست. این یک درگیری درون تمدنی است که از آن نمی توان انتظار مثبتی داشت.

مبارزه بین المللی بین ایالات متحده و چین است که اروپا به عنوان طرف ثالث و حتی عرصه تقابل است. علاوه بر این، خروجی طبیعی روسیه در مواجهه با دخالت چین، اروپا است، که علاوه بر این، به آن نیز ب از نظر تاریخی، فرهنگی و جغرافیایی طولانی است. نه یک پیروزی آشکار اوکراین - که نوعی نمایش مجدد نتیجه درگیری روسیه و ژاپن در قرن بیست و یکم خواهد بود - به دلیل بی ثباتی روسیه که در پی خواهد داشت و بقای آن به عنوان یک سرزمین واحد حتی می تواند به خطر بیفتد. و نه پیروزی روسیه، که این کشور را در چشم جامعه بین‌الملل بدل کند و آن را برای مدت طولانی از غرب دور کند، عملاً نمی‌تواند دیالکتیک تقابل چین و ایالات متحده را تغییر دهد که روسیه در چارچوب آن آواره شده است. ، هر چقدر هم که بخواهد نمی تواند جایگاه خود را پیدا کند. همانطور که مائو استدلال می کرد، قدرت از لوله یک سلاح زاده نمی شود، بلکه از ظرفیت خلقت به وجود می آید. این باعث می‌شود سلاح‌های هسته‌ای «ببرهای کاغذی» باشند، شاهدان لال رویارویی باشند که به منطق و سطح آن پاسخی هم نمی‌دهند، زیرا آنها فقط به بهای بی‌مصرف کردن آن و حتی از دست دادن همه چیز، پیروزی را عطا می‌کنند. بیش از 100 سال از پایان جنگ جهانی اول می گذرد، درگیری که بیش از 25 میلیون جان خود را از دست داد و ما هنوز در مورد علل آن متحیریم. دلیل آن فقدان رهبری سیاسی قوی است که به این معنی است که جنگ برای حل یک رقابت تجاری و صنعتی استفاده می شود که پاسخی برای آن نیست. این بهترین - اما نه تنها - در بازارهای بین المللی یافت شد. مشکل درک نشد. همانطور که جوزف فوشه در مورد اعدام دوک انگین گفت: "این بدتر از یک جنایت بود، این یک اشتباه بود.

تهران، خیابان انقلاب اسلامی، چهار راه ولیعصر(عج)

تماس: ۹۳۵۳۲۷۲۷۶۳
محورهای موضوعی
محیط شناسی روابط فرهنگی